Echinacea 'Coconut Lime' PBR

jeżówka 'Coconut Lime'

pokrój: krzewiasty wyprostowany

docelowa wysokość: od 0,5 m do 1 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

zastosowanie: zieleń publiczna

Ciekawa holenderska odmiana o pełnych, kremowobiałych kwiatach. Jest to bylina tworząca gęste, zwarte kępy dorastające do 60-80 cm wysokości. Łodygi są sztywne, proste i nie pokładają się pod ciężarem kwiatów. Roślina tworzy dwa rodzaje liści. Liście rozetowe mają wydłużone ogonki, są jajowate, spiczasto zaostrzone, nieregularnie ząbkowane, ciemnozielone oraz pomarszczone z obu stron. Liście łodygowe są znacznie mniejsze, jajowato-lancetowate i mają krótsze ogonki . Pędy oraz liście pokryte są krótkimi, szorstkimi włoskami. Seledynowokremowe kwiaty rozwijają się na szczytach pędów tworząc charakterystyczne główki (pompony) otoczone pierścieniem białych płatków, które odginają się w dół. Główkę wypełniają dosyć duże kwiaty rurkowate, natomiast białe długie płatki są elementem kwiatów języczkowatych. Kwitnienie rozpoczyna się już w czerwcu i trwa do pierwszych przymrozków. Warunkiem długiego kwitnienia jest systematyczne usuwanie przekwitniętych kwiatostanów ponieważ tworzenie nasion hamuje zawiązywanie nowych pąków. Odmiana łatwa w uprawie, w pełni mrozoodporna, lecz stosunkowo krótkowieczna. Wymaga słonecznego lub lekko zacienionego stanowiska, podłoża żyznego, przepuszczalnego i średnio wilgotnego. Regularne nawożenie kompostem i ściółkowanie gleby wpływa na bujniejszy wzrost i obfite kwitnienie. Spośród bylin ogrodowych jeżówki wyróżnia niepowtarzalna uroda, wysokie wartości dekoracyjne i ekologiczne. Kwiaty są atrakcyjne dla motyli, trzmieli i pszczół, a posadzone w grupach oraz w towarzystwie traw ozdobnych (np. seslerii, kostrzewy, piórówki) dają harmonijne aranżacje nawiązujące do prerii – środowiska ich naturalnego występowania. Dzięki dużej wytrzymałości, atrakcyjnym kwiatom i silnym łodygom jest doskonałą odmianą polecaną do uprawy na kwiat cięty. Odmiana wyhodowana przez holenderskiego hodowcę Arie Blom’a, wprowadzona do handlu w 2008 roku.

autorzy opisu tekstowego: Tomasz Dymny; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Arie Blom Holandia; wprowadzenie do handlu: AB-Cultivars 2008
grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pełne
barwa kwiatów białe
kremowe
pora kwitnienia październik
wrzesień
sierpień
lipiec
owoce ozdobne
brązowe
pora owocowania październik
wrzesień
sierpień
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
stanowisko półcieniste
wilgotność roślina tolerancyjna
podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
przeciętna ogrodowa
walory ozdobne z kwiatów
ozdobne owoce
ciekawy pokrój
zastosowanie w grupach
suche bukiety
kwiaty cięte
rabaty
zieleń publiczna
ogrody przydomowe
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Tomasz Dymny Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: żywotnik olbrzymi

Thuja plicata

żywotnik olbrzymi

Długowieczne, szybko rosnące drzewo o stożkowatym pokroju, osiągające w wieku 80-100 lat 25-35 m wysokości. Nawet w starszym wieku drzewo zachowuje gęstą, regularną koronę zakończoną ostrym, wąskim wierzchołkiem. Średnica korony u podstawy może dochodzić do kilkunastu metrów, a najgrubsze pnie rosnących w naturze egzemplarzy mają 7 metrów. Dolne gałęzie często pokładają się na ziemi i zakorzeniają. Pień rozszerzony u nasady, pokryty czerwonobrązową korą, łuszczącą się grubymi, długimi płatami. Gałązki płaskie, ułożone wzdłuż pędów w dwóch szeregach, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, od spodu niebieskawe, matowe, z białym rysunkiem aparatów szparkowych, pokryte woskowym nalotem. Po roztarciu intensywnie pachną. Liście w postaci silnie spłaszczonych łusek z odstającymi czubkami, długości 6 mm, na pędach zaostrzone, na gałązkach tępe. Szyszki jajowate, długości 10-12 mm, złożone z 10-12 różnej długości łusek, zielone, po dojrzeniu jasnobrązowe. Drzewo najlepiej rośnie w chłodnym, wilgotnym klimacie morskim. Wymaga gleb żyznych, umiarkowanie wilgotnych. Na glebach suchych część gałązek może brązowieć i zasychać, niemniej jednak żywotnik olbrzymi charakteryzuje się większą wytrzymałością na suszę, niż żywotnik zachodni. Drzewa preferują stanowiska słoneczne, chociaż nieźle znoszą zacienienie. W starszym wieku gatunek wytrzymały na niskie temperatury, ale młode rośliny mogą być uszkadzane przez silne mrozy. Polecany do uprawy w dużych ogrodach i parkach, gdzie najefektowniej prezentują się pojedynczo lub w luźnych grupach, najlepiej w pobliżu zbiorników wody. Nadaje się do sadzenia w formie szpalerów oraz w kompozycjach z innymi drzewami iglastymi.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: trzcinnik ostrokwiatowy \'Avalanche\'

Calamagrostis ×acutiflora 'Avalanche'

trzcinnik ostrokwiatowy 'Avalanche'

Bylinowa, kępiasta trawa, która ma ładny, zwarty i strzelisty pokrój, ozdobne liście i kwiatostany. U odmiany 'Avalanche' liście są ciemnozielone z białym paskiem, który biegnie środkiem wzdłuż blaszki. Jest więc ona „odwrotnością” odmiany 'Overdam', która charakteryzuje się kremowobiałym obrzeżeniem liści. ‘Avalanche’ sprawia zatem wrażenie bardziej zielonej, ale ogólnie przypomina odmianę ‘Overdam’. Drugą cechą, która je różni, ale nieznacznie, jest ostateczna wysokość roślin w czasie kwitnienia, nieco mniejsza u ‘Avalanche’ (1,2 m), a trzecią – wigor (jest lepszy u ‘Avalanche’, pomimo jej trochę bardziej zwartego pokroju). Z drugiej strony, odmiana ta jest podobna do odm. 'Karl Foerster' tego samego gatunku, gdyż jest mutantem tej ostatniej, znalezionym w Oregonie (USA). Kępy wolno się rozrastają, osiągając średnicę około 60 cm i wysokość 75-100 cm. Liście są długie, równowąskie, o szerokości 1 cm, osadzone na sztywnych źdźbłach i lekko przewisające. W czerwcu, wcześnie jak na trawy, na roślinach pojawiają się wąskie, wiechowate kwiatostany. Są początkowo rozpierzchłe, purpuroworóżowawe, później bardziej ścisłej budowy, słomkowej barwy i mogą stanowić ozdobę roślin nawet po okresie kwitnienia, które kończy się w sierpniu, i nawet w okresie zimowego spoczynku, gdy kępa zaschnie. Podobnie jak inne odmiany trzcinnika ostrokwiatowego, także i ta jest łatwa w uprawie. Ma przeciętne wymagania glebowe, choć – zwłaszcza młode okazy – lepiej rosną w podłożu stale umiarkowanie wilgotnym. W przeciwieństwie do większości innych traw trzcinnik dobrze znosi gliniaste gleby, lecz przepuszczalne, z właściwym drenażem. Najlepsze jest słoneczne stanowisko, ale rośliny tolerują też lekkie zacienienie. W takich warunkach pstrość liści odmiany ‘Avalanche’ będzie jednak mniej widoczna. Odmiana odporna na mróz. Wczesną wiosną, przed wznowieniem wzrostu należy przyciąć, tuż nad ziemią zeszłoroczne, zaschnięte pędy. Zaleca się ponadto co kilka lat dzielić kępy i rozsadzać (w odległościach 50-100 cm), a tym samym – odmładzać rośliny. Odmiana ta może być znakomitym, pionowym, wąskim elementem krajobrazu. Nadaje się do sadzenia na rabatach bylinowych, pojedynczo lub w grupach. Może być bardzo dobrym tłem dla niższych, kwitnących roślin, np. róż. Polecana też do ogrodów komponowanych z traw ozdobnych oraz do założeń naturalistycznych, w tym do sadzenia na brzegu zbiorników wodnych, a także do uprawy w pojemnikach tarasowych. Kwiatostany wykorzystywane są na kwiaty cięte, które mogą być też zasuszane i używane do suchych bukietów.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
122
osób online