Delphinium HIGHLANDER FLAMENCO 'Coadelfla'

Kępiasta bylina, niższa niż większość odmian ostróżki ogrodowej, dekoracyjna ze względu na nietypowe dla tego gatunku, pełne, „gwiazdkowate”, malinoworóżowe kwiaty. Należy do serii HIGHLANDER, otrzymanej przez szkockie małżeństwo, Maureen i Tony’ego Coakley, którzy poszukiwali ostróżek o niższym wzroście, odporniejszych na gorsze warunki glebowe i niską temperaturę zimą. Rośliny dorastają do wysokości 60-100 cm. Liście mają typowe dla ostróżek, ciemnozielone, dłoniaste, 5-7 dzielne, z trójwrębnymi, ostro ząbkowanymi listkami (odcinkami), osadzone na długich ogonkach. W czerwcu i lipcu na szczytach sztywnych, słabo ulistnionych pędów kwiatostanowych, rozwijają się stopniowo, od podstawy kwiatostanu ku górze, okazałe pełne kwiaty. Pojedynczy kwiat ma do aż do 58 działek kielicha o pofalowanych brzegach i do 6 cm średnicy. Kwiaty tej odmiany są malinoworóżowe, w lekko „spłowiałym” odcieniu. Osadzone gęsto wzdłuż pędów, na długich szypułkach, tworzą sztywne, wyprostowane grona. Pędy kwiatostanowe sztywne, nie wymagają podpierania. Rośliny preferują stanowiska osłonięte od wiatru, słoneczne lub lekko ocienione. Prawidłowy wzrost i obfite kwitnienie zapewnią im gleby żyzne, bogate w próchnicę, głęboko uprawione, o pH 5,8-7,8. Podłoże powinno być umiarkowanie wilgotne i przepuszczalne, chociaż odmiany z serii HIGHLANDER mają mieć pod tym względem mniejsze wymagania. Zimą znoszą bez uszczerbku bez okrywania temperaturę przy gruncie do -20oC. Przycięte nisko bezpośrednio po kwitnieniu, powtarzają je jesienią. Jak większość ostróżek nie są zbyt długowieczne i najlepiej je odmładzać co 2 lub 3 lata. Cała roślina, za wyjątkiem kwiatów, jest lekko trująca. Kontakt z sokiem roślinnym ostróżek może powodować podrażnienia skóry. Odmiana do sadzenia w ogrodach o charakterze naturalistycznym, rustykalnym oraz romantycznym. Strzeliste kwiatostany dobrze prezentują się w grupach, na tle ścian budynków, płotów i parkanów. Efektownie wyglądają na rabatach, zarówno w wielobarwnych kompozycjach bylinowych, jak też sadzone osobno, w większych skupinach. Posadzona w większych grupach, szczelnie osłania mniej ciekawe fragmenty ogrodu. Nadaje się na kwiaty cięte, które – ze względu na płonne kwiaty – mają lepszą trwałość w wazonach.

autorzy opisu tekstowego: Wojciech Górka; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie	odkrywca, hodowca (selekcjoner): Maureen i Anthony paul Coakley Wielka Brytania
grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny
forma	bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość	od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł)	ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów	pełne kwiatostan
barwa kwiatów	czerwone różowe
pora kwitnienia	czerwiec lipiec
nasłonecznienie	stanowisko półcieniste stanowisko słoneczne
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	roślina tolerancyjna odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby	przeciętna ogrodowa próchniczna
walory	ciekawy pokrój odporność na zanieczyszczenia ozdobne z kwiatów
zastosowanie	ogrody przydomowe kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) rabaty kwiaty cięte w grupach soliter (pojedynczo)
strefa	3

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wojciech Górka Związek Szkółkarzy Polskich