Iris ensata 'Harlequinesque'

Kłączowa, wysoka bylina, dekoracyjna ze względu na mieczowate liście oraz średniej wielkości, spłaszczone, podwójne kwiaty, białe z nieregularnymi marmurkowymi, fioletowymi przebarwieniami. Należy do grupy często klasyfikowanej jako „kosaćce japońskie” — JI, obejmującej odmiany od stuleci hodowane w Japonii. Tworzy wyrastające z kłączy kępy mieczowatych, ciemnozielonych liści o szerokości 2-3 cm, dorastających do wysokości około 80-90 cm. Kwitnie przez około 3 tygodnie, zazwyczaj w pierwszej połowie lipca, na prostych łodygach wyrastających tylko nieco ponad liście, o wysokości około 90-100 cm. Kwiaty tworzą się na ich końcach po cztery do sześciu. Mają około 15 cm średnicy i są podwójne. Działki kielicha białe, nieregularnie, marmurkowo przebarwione na kolor jasnofioletowy, z pofalowanymi brzegami. U nasady płatków wydłużone żółte plamy, tzw. strzałki, wskazujące miejsce lądowania dla owadów zapylających. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych. W cieniu rośliny są wyższe i słabiej kwitną. Ma specyficzne wymagania wobec podłoża. Powinno być ono w sezonie wegetacyjnym stale wilgotne, a nawet mokre, a zimą suche, żyzne i o kwaśnym odczynie. W Japonii i innych krajach o cieplejszym klimacie rośliny są często uprawiane w płytkiej wodzie, o głębokości do 10 cm. U nas podłoże powinno być jednak w zimie suche, co zabezpiecza kłącza przed przemarzaniem, gdy woda zamarza. Rozwiązaniem może być uprawa w pojemnikach od wiosny do jesieni zanurzanych w płytkiej wodzie. Dla lepszego efektu zaleca się sadzić rośliny w grupach po 4 na 1 m2. Interesująca bylina do sadzenia na wilgotnych rabatach oraz wokół stawów i oczek wodnych. Przydatna do ogrodów bagiennych, orientalnych i założeń naturalistycznych. Jedna z ostatnich odmian Waltera Marxa, słynnego amerykańskiego hodowcy kosaćców, która trafiła na rynek w roku jego śmierci.

autorzy opisu tekstowego: Wojciech Górka; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie	odkrywca, hodowca (selekcjoner): Walter Marx USA; wprowadzenie do handlu: 1978
grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny
forma	bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	kępiasty
docelowa wysokość	od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł)	ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów	kwiatostan półpełne
barwa kwiatów	wielobarwne fioletowe białe
pora kwitnienia	lipiec
nasłonecznienie	stanowisko słoneczne stanowisko półcieniste
wilgotność	podłoże podmokłe (bagienne, nadwodne, wodne) podłoże wilgotne
ph podłoża	odczyn kwaśny
rodzaj gleby	przeciętna ogrodowa
walory	ozdobne z liści/igieł ozdobne z kwiatów ciekawy pokrój
zastosowanie	w grupach rabaty kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) ogrody wodne i bagienne ogrody orientalne ogrody przydomowe
strefa	5

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wojciech Górka Związek Szkółkarzy Polskich