Rosa dumalis

Różę siną można spotkać na przydrożach i miedzach, na skraju lasów, i w świetlistych zaroślach, występuje dość często na terenie całej Polski. Na przełomie maja i czerwca zdobią ją pojedyncze, spore kwiaty o średnicy około 5 cm, skupione po kilka na krótkich pędach, wyrastających z łukowatych długopędów. Płatki kwiatów są lilaróżowe do intensywnie różowych, zmiennej barwy. Owoce pozorne pomarańczowoczerwone, duże, owalno-jajowate, dojrzewają jesienią. Krzewy mogą osiągać ponad 2 metry wysokości, są gęste, o łukowato przewieszających się pędach, z dużymi, hakowatymi kolcami. Pędy młode sine, potem oliwkowe i brunatne. Liście złożone z 5-7 listków pokrytych sinym, woskowym nalotem. Tolerancyjna na choroby i szkodniki dobra, a jednak jeśli krzewy stracą liście, co może mieć miejsce w drugiej połowie lata, to pozostaje ładny pokrój krzewów, kolczaste pędy i kolorowe owoce. Gatunek ten, choć preferuje gleby zasobne w składniki pokarmowe i o umiarkowanej wilgotności, to może rosnąć również na glebach suchszych i słabszych. Róża sina to doskonały element ogrodów naturalistycznych, leśnych, a także parków i podobnych założeń. Odpowiednia do sadzenia pojedynczo i w grupach, a także jako niecięte żywopłoty. Mięsiste barwne hypancja są bogate w witaminy, szczególnie w witaminę C. Można je wykorzystywać do celów kulinarnych - spożywania na surowo (sałatki, pasty) i do przetwarzania (dżemy, pesto, sosy, herbaty). Rozstawa sadzenia w zależności od sposobu wykorzystania i funkcji - co 1-3 m. Róża sina jest gatunkiem bardzo zmiennym, tworzy mieszańce z innymi gatunkami róż. W niektórych źródłach zaliczany jest do podgatunków róży dzikiej (R. canina).

pochodzenie	pierwsza publikacja: Johann Matthaeus Bechstein 1810 Forstbotanik: oder, Vollständige Naturgeschichte der deutschen Holzgewächse und einiger fremden. Zur Selbsbelehrung für Oberförster, Förster und Forstgehülfen. 241, 939. 1810.
grupa roślin	róże

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C