Catalpa speciosa

surmia wielkokwiatowa

pokrój: drzewiasty rozłożysty

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Egzotycznie wyglądające drzewo o szerokiej, stożkowatej koronie, pochodzące z Ameryki Północnej. Osiąga wysokość do 30 m. Charakteryzuje się interesującymi, dużymi liśćmi sercowatego kształtu, wielkości 15-30 cm. Liście te rozwijają się dość późno, dopiero na początku V. Kwiaty białe, duże, średnicy 5 cm, z purpurowymi plamkami w gardzieli, zebrane w wiechowate kwiatostany, wydzielające ładny zapach. Kwiaty rozwijają się najwcześniej z wszystkich gatunków surmii, już na początku VII. Całe drzewo w okresie kwitnienia prezentuje się bardzo okazale. Z kwiatów powstają długie, zwisające z gałęzi, strąki, do 40 cm dł., które zdobią drzewo przez całą zimę. Gatunek ten jest dość odporny na mrozy, chociaż należy unikać uprawy w najzimniejszych regionach kraju, na wschodzie. Wymaga gleb żyznych, głębokich i umiarkowanie wilgotnych. Pędy egzemplarzy posadzonych na słabszych glebach szybciej drewnieją przed zimą. Najlepiej wybierać miejsca słoneczne, osłonięte. Należy unikać stanowisk, gdzie poprzednio występowała choroba grzybowa wywołana przez Verticillium alboatarium. Drzewa wytrzymałe na warunki miejskie i zanieczyszczenia powietrza.

autorzy opisu tekstowego: Andrzej Kujawa Szkółka „Bąblin” Andrzej KUJAWA

zasięg geograficzny Wschodnia część Ameryki Północnej
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste drzewa
forma drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój drzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość powyżej 20
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pachnące
kwiatostan
barwa kwiatów białe
pora kwitnienia lipiec
owoce strąki
pora owocowania wrzesień
październik
listopad
grudzień
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
walory ciekawy pokrój
odporność na zanieczyszczenia
ozdobne owoce
pachnące kwiaty
ozdobne z kwiatów
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
drzewo alejowe parkowe
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
soliter (pojedynczo)
strefa 6a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Andrzej Kujawa Szkółka „Bąblin” Andrzej KUJAWA

Poznaj również

zdjecie rosliny: hortensja pnąca \'Mirranda\'

Hydrangea anomala 'Mirranda'

hortensja pnąca 'Mirranda'

Pnącze o interesujących, drobnych liściach ze złocistym obrzeżeniem, wspinające się za pomocą korzeni czepnych. Dorasta do 5-6 m wysokości. Liście są jasnozielone, sercowate, brzegiem piłkowane, z żółtą obwódką nieregularnie wcinającą się w głąb blaszek liściowych. Starsze egzemplarze kwitną, wytwarzając drobne, białe kwiaty zebrane w płaskie, kilkunastocentymetrowe kwiatostany, przypominające kwiatostany czarnego bzu. Większość kwiatów w kwiatostanie jest płodna, ale na jego obrzeżu trafiają się także zdecydowanie większe kwiaty płonne. Kwitnienie tej hortensji przypada na przełom czerwca i lipca. Roślina tolerancyjna pod względem podłoża, odporna na mróz. Odmiana wyselekcjonowana w Stanach Zjednoczonych. Od gatunku, oprócz złocisto obrzeżonych liści, różni się słabszym wzrostem i lepszym przytwierdzaniem się pędów do podpór. Najlepszym miejscem do uprawy tego pnącza jest zaciszne, półcieniste stanowisko. Gleba powinna być żyzna, lekko kwaśna i stale umiarkowanie wilgotna. Roślina polecana od sadzenia przy murach, pniach drzew, pergolach lub dużych kamieniach. Oprócz klasycznego zastosowania, jako pnącza pokrywającego północne, wschodnie i zachodnie ściany, oraz pnie drzew, hortensje te można wykorzystać jako rośliny okrywowe. Sadzimy wówczas 2-3 szt./m2. W dobrych warunkach glebowych już po dwóch latach uprawy uzyskamy zwarte pokrycie gruntu.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: róża błyszcząca

Rosa nitida

róża błyszcząca

Róża ozdobna przez cały rok: wiosną z ładnych liści i kwiatów, później z dekoracyjnych owoców a zimą z rudych pędów. Pojedyncze, różowe kwiaty o średnicy od 2 do 5 cm rozwijają się od końca maja. Kwitnie jest niezbyt obfite, ale trwa stosunkowo długo. Krzewy zawiązują liczne, kuliste owoce średnicy około 1 cm, zebrane w małe grona. Po dojrzeniu owoce przybierają pomarańczowo-czerwoną barwę, utrzymują się na krzewach przez całą jesień, a nawet zimę. Pędy proste, sztywne, wzniesione, słabo się rozgałęziają, bardzo kolczaste. Kolce są szczeciniasto-igiełkowate, zmiennej barwy: od czerwonorudych po brunatne na starszych pędach. Pędy w okresie bezlistnym są bardzo ozdobne, swoją barwą kontrastują zimą ze śniegiem. Liście jasnozielone, bardzo błyszczące od góry, lśniące w słońcu, delikatne, o licznych, wąskich listkach, jesienią przebarwiają się dość wcześnie na żółto, pomarańczowo i czerwono. Opadają późną jesienią. Krzewy osiągają około 1 m wysokości rozrastając się szeroko za pomocą licznych odrostów korzeniowych. Gatunek tolerancyjny pod względem zasobności, wilgotności, rodzaju i odczynu gleby. Dobrze toleruje stanowiska półcieniste. Doskonała róża parkowa i okrywowa do obsadzania trudnych stanowisk pod względem warunków uprawy, np. skarp lub szlaków komunikacyjnych. Polecana do uprawy w parkach i ogrodach, zwłaszcza o charakterze naturalistycznym, oraz do sadzenia na terenach zurbanizowanych. Pędy z owocami można suszyć i używać do suchych kompozycji.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
111
osób online