Chamaecyparis lawsoniana 'Aureovariegata'

Bardzo stara odmiana wyhodowana w drugiej połowie XIX wieku w Wielkiej Brytanii charakteryzująca się silnym wzrostem i częściowo odbarwionymi, płasko ułożonymi gałązkami. Po 10 latach uprawy roślina dorasta do około 2,5 m wysokości, tworząc niewielkich rozmiarów drzewo o szeroko stożkowatym pokroju. Około 30% gałązek przyjmuje kremowo żółte zabarwienie, wyróżniając się na tle pozostałych, ciemnozielonych pędów i łusek. Łuski niewielkie, delikatne, białawo-żółte na odcinkach pędów pozbawionych chlorofilu. Odbarwione części gałązek zwykle przemarzają podczas ostrych zim, ale po wznowieniu wegetacji szybko pojawiają się ponownie na młodych przyrostach. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych, zacisznych i osłoniętych. Odmiana polecana do tworzenia kompozycji z innymi roślinami iglastymi w ogrodach przydomowych, szczególnie w zachodniej części kraju.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie	pierwsza publikacja: Waterer ex Senecl. 1868; odkrywca, hodowca (selekcjoner): John Waterer Bagshot, Surrey, Wielka Brytania; wprowadzenie do handlu: John Waterer 1868 Wielka Brytania
grupa roślin	iglaste
grupa użytkowa	iglaste
forma	drzewo
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	szerokostożkowy
docelowa wysokość	od 5 m do 10 m
barwa liści (igieł)	wielobarwne, pstre lub obrzeżone
zimozieloność liści (igieł)	igły zimozielone
nasłonecznienie	stanowisko słoneczne
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby	przeciętna ogrodowa
walory	ozdobne z liści/igieł roślina zimozielona
zastosowanie	ogrody przydomowe w grupach
strefa	6b

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich