Chamaecyparis pisifera 'Baby Blue'

cyprysik groszkowy 'Baby Blue'

pokrój: szerokostożkowy

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

Odmiana cyprysika groszkowego z grupy squarrosa uzyskana w 1993 r. w Australii, jako sport odmiany ‘Boulevard’. Krzew o dość powolnym wzroście i gęstym, szerokostożkowatym pokroju. W wieku 10 lat dorasta do 0,5-0,7 m wysokości. Ulistnienie igiełkowate, miękkie, o srebrzysto niebieskim zabawieniu. Wymaga przeciętnych lub żyznych gleb, jest tolerancyjny w stosunku do pH gleby. Nadaje się do sadzenia pojedynczo w ogrodach przydomowych oraz w karłowych kolekcjach roślin iglastych, na wrzosowiskach, rabatach, skalniakach i alpinariach oraz do uprawy w pojemnikach dla dekoracji tarasów, balkonów, patio.

autorzy opisu tekstowego: Adam Marosz; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie pierwsza publikacja: Welch i Haddow 1993 The world checklist of conifers; odkrywca, hodowca (selekcjoner): Andrews Nurseries Sydney, Australia; wprowadzenie do handlu: 1993
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój szerokostożkowy
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) szare, niebieskawe, srebrzyste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
ogrody orientalne
rabaty
pojemniki, balkony, tarasy
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Adam Marosz Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża jedwabista f. oskrzydlona

Rosa sericea f. pteracantha

róża jedwabista f. oskrzydlona

Róża interesująca ze względu na ogromne kolce i rzadko spotykaną u róż budowę kwiatu, złożonego najczęściej z czterech płatków okwiatu. Krzewy dorastają do 1 m wysokości i zazwyczaj nie są zbyt gęste. Młode pędy długie, zwykle słabo rozgałęzione, o wspaniałych, spłaszczonych, dużych, kolcach kilkucentymetrowej długości, za młodu wiśniowoczerwonych. Z czasem kolce stają się jasnobrunatne, podobnie jak pędy. Oprócz kolców na pędach występują licznie drobne szczecinki, również wiśniowe, a potem szarobrunatne. Wielkość spłaszczonych kolców zależy od siły wzrostu pędu – im silniejszy, tym większe kolce. Liście drobne, o 9-13 listkach, matowozielone, czasem przypominają liście paproci. Rzadki gatunek róży o kwiatach z czterema płatkami okwiatu, aczkolwiek niektóre z nich mogą mieć ich więcej. Kwiaty białokremowe lub białe, z żółtymi pręcikami, nieduże lub średniej wielkości (śr. ok. 3-6 cm), osadzone siedząco wzdłuż ubiegłorocznych pędów. Pojawiają się raz w roku, dość wcześnie - na początku maja, czasem nawet wcześniej, zależnie od przebiegu wiosennej pogody. Owoce kuliste do kulistospłaszczonych, śr. ok. 1,2 cm, pomarańczowoczerwone. Wskazane jest cięcie wiosenne, aby spowodować wyrastanie młodych, silnych pędów z ozdobnymi kolcami. Odmiana dość odporna na mróz, ale w ostre zimy pędy mogą przemarzać. Z tego powodu warto kopczykować podstawę krzewów, a krzewy sadzić na stanowiskach ciepłych i zacisznych. Różę tę stosuje się w eksponowanych miejscach, w ogrodach amatorskich, na rabatach, jako oryginalną ciekawostkę. Przeciętna rozstawa sadzenia – co 1 m. Jeśli chodzi o ten gatunek i odmianę, to panuje tu pewne zamieszanie, dotyczące rozróżnienia róży czteropłatkowej (R. omeiensis) i róży jedwabistej (R. sericea) 'Pteracantha'. To dwie różne odmiany tych dwóch gatunków, do tego według różnych autorów, każda z tych dwóch odmian, uważana jest za odmianę geograficzną, formę botaniczną lub odmianę uprawną. Odmiana 'Ptaracantha' róży czteropłatkowej, w porównaniu do jedwabistej, rośnie blisko dwukrotnie silniej, ma owoce wydłużone lub gruszkowate, a liście o listkach jeszcze drobniejszych i liczniejszych niż u liści róży jedwabistej.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: farbownik lazurowy

Anchusa azurea

farbownik lazurowy

Krótkowieczna, okazała bylina lub roślina dwuletnia powszechnie spotykana na całym niżu, od dawna uprawiana także w ogrodach. Ze względu na podobieństwo do kwiatów niezapominajki zwana jest też letnią niezapominajką. W optymalnych warunkach osiąga wysokość 60-100 cm i średnicę 45-60 cm. Cała roślina szorstko owłosiona, pokryta sztywnymi, odstającymi włoskami. Pędy dość grube, wzniesione, silnie rozgałęzione, pokryte szerokolancetowatymi całobrzegimi liśćmi. Górne siedzące liście obejmują niemal całą łodygę. Dolne, znacznie większe liście ogonkowe, osiągają nawet 40 cm długości. Kwitnie w okresie od maja do września zwłaszcza, gdy rośliny są regularnie przycinane. Kwiaty aksamitne, początkowo czerwonofioletowe, później lazurowobłękitne z białym oczkiem, pięciokrotne promieniste z kółkową koroną, średnicy 0,7-1,5 cm, osadzone na krótkich szypułkach i zebrane w kwiatostany typu skrętki. Tylko nieliczne byliny dorównują farbownikowi czystą, lazurowoniebieską barwą kwiatów. Jest to roślina miododajna, krótkowieczna, samo się rozsiewająca. Ze względu na sztywne włoski omijana przez zające i zwierzynę płową. Idealny gatunek na suche, słoneczne stanowiska, tolerujący lekkie ocienienie. Dobrze rośnie na każdej przepuszczalnej glebie, jednak najbardziej lubi podłoża średnio zwięzłe, ciepłe, wapienne. Wytrzymały na suszę. Nie znosi gleb ciężkich, torfowych, zatrzymujących wodę. W takim podłożu rośliny mogą zagniwać. Jesienią wskazane jest przycięcie pędów i okrycie roślin, gdyż w bezśnieżne zimy korzenie roślin mogą przemarzać. Systematyczne przycinanie przekwitłych kwiatów zapobiega samorozsiewaniu się nasion i pozwala roślinom ponownie zakwitnąć jesienią. Egzemplarze rosnące w zbyt żyznym podłożu mają wiotkie pędy i wymagają podpór. Należy unikać ściółkowania roślin korą i torfem, które zatrzymują wilgoć w glebie. Farbownik spotkać można w naturze na suchych, ciepłych zboczach, przydrożach i kamienistych stokach, dlatego też doskonale nadaje się do obsadzania mniej żyznych, słonecznych fragmentów ogrodu. Jest efektowną byliną strukturalną, wspaniale prezentującą się zarówno w mniejszych, po 3-7 roślin, jak i większych grupach. Może rosnąć w ogrodach skalnych, na słonecznych rabatach, w kamienistym żwirowym podłożu, zwłaszcza w ogrodach naturalistycznych i wiejskich. Nadaje się także do obsadzania piaszczystych skarp, zboczy oraz łąk kwietnych. W lecznictwie ludowym ziele farbownika stosowano jako środek przyspieszający gojenie ran, leczniczo w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Z korzenia otrzymywano barwnik ciemnopurpurowy, natomiast z kwiatów zielony.

Statystyka e-katalogu roślin

11149
rośliny
7671
opisów

Ostatni wpis:

2022-11-23
Berberis thunbergii 'Atropurpurea'
17852
zdjęć
8937
roślin w produkcji
210
osób online