Chrysanthemum Koreanum Group

Grupa odmian dość wysokich bylin, z reguły o pojedynczych kwiatostanach, wyróżniająca się późnym kwitnieniem i bardzo dużą odpornością na mróz. W przeciwieństwie do większości obecnie oferowanych „chryzantem”, te klasyfikowane do tzw. grupy koreańskiej zachowują się w ogrodzie jak trwałe, wieloletnie byliny. Tworzą dość wysokie i luźne kępy dorastające, zależnie od odmiany, od 60 do nawet 140 cm wysokości. Rozrastają się za pomocą kłączy. Liście głęboko klapowane, ciemnozielone o długości do 6 cm. Koszyczkowate kwiatostany tworzą się na wierzchołkach dość sztywnych pędów. Są z reguły pojedyncze, z kwiatami rurkowymi pośrodku i języczkowymi wokół, rzadziej podwójne lub pełne. Mogą być białe, żółte, różowe, pomarańczowe, fioletowe, czerwone, bordowe i w licznych kolorach pośrednich. Pojawiają się późno, w październiku i kwitną do listopada. Kwiatostany odporne na jesienne przymrozki. Całe rośliny mają o wiele słabszy, charakterystyczny zapach niż większość obecnych odmian jesiennych „chryzantem”. Najlepiej rosną na stanowiskach słonecznych, w glebie żyznej, przepuszczalnej, stale wilgotnej i zasobnej w substancje organiczne. Wysokość można nieco regulować przez uszczykiwanie wierzchołków pędów wiosną. Co 2-3 lata rośliny należy podzielić. Większość wciąż uznawanych za najlepsze odmian pochodzi z lat 30. XX w., z hodowli Alexa Cumminga w Stanach Zjednoczonych. Nazwa Korean Group nie jest określeniem botanicznym, ale bardziej handlowym. Wywodzi się od użycia przez A. Cumminga do hodowli mrozoodpornego gatunku Chrysanthemum rubellum (obecnie nosi nazwę Chrysanthemum zawadskii subsp. latilobum), wtedy w języku angielskim nazywanego chryzantemą koreańską z racji pochodzenia. Jak sprawdzili później botanicy, w rzeczywistości był to gatunek Chrysanthemum sibiricum, ale nazwa grupy pozostała. Do wciąż oferowanych odmian z tej grupy należą np. ‘Sheffield Pink’ o kwiatach morelowych, pojedynczych, ‘Clara Curtis’ o kwiatach pojedynczych, jaskrawo jasnoróżowych, ‘Venus’ o kwiatach pojedynczych białoróżowych czy ‘Mary Stoker’ z kwiatami również pojedynczymi, ale żółtymi. Największą kolekcję kilkudziesięciu odmian „koreańskich” Alexa Cumminga i późniejszych można oglądać co roku w październiku i listopadzie w nowojorskim ogrodzie botanicznym. Odmiany przydatne do sadzenia w ogrodach przydomowych na rabatach oraz na kwiaty cięte.

autorzy opisu tekstowego: Wojciech Górka; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny
forma	bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	kępiasty
docelowa wysokość	od 0,5 m do 1 m od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł)	ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów	półpełne pojedyncze pełne kwiatostan
barwa kwiatów	kremowe białe bordowe czerwone pomarańczowe purpurowe łososiowe różowe żółte
pora kwitnienia	październik listopad
nasłonecznienie	stanowisko słoneczne
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	roślina tolerancyjna odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby	przeciętna ogrodowa
walory	ozdobne z kwiatów roślina wabiąca owady zapylające
zastosowanie	ogrody przydomowe kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) rabaty kwiaty cięte w grupach soliter (pojedynczo)
strefa	4

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wojciech Górka Związek Szkółkarzy Polskich