Clematis 'Kardynał Wyszyński'

powojnik 'Kardynał Wyszyński'

Grupa Late Large-flowered (incl. Jackmanii & Lanuginosa)

Synonim łaciński.: Clematis 'Cardinal Wyszynski'

pochodzenie: polska odmiana
pierwsza publikacja: J. Zalewska i S. Franczak 1982 Ogrodnictwo 7; odkrywca, hodowca (selekcjoner): brat Stefan Franczak Polska; wprowadzenie do handlu: 1983 Polska

pokrój: pnącze

docelowa wysokość: od 2 m do 3 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

nagrody: W 1990 roku odmiana nagrodzona złotym medalem w Boskoop w Holandii

Polska odmiana powojnika z Grupy Wielkokwiatowych obsypując się już w czerwcu dużymi, jaskrawoczerwonymi kwiatami. Odmiana wyhodowana przez Stefana Franczaka w 1982 roku. Rośnie umiarkowanie silnie, osiągając 2-3 m wysokości. Wspina się po podporach za pomocą ogonków liściowych. Pędy ma cienkie, wiotkie, liście całobrzegie, trójlistkowe, jasnozielone. Kwiaty pojawiają się na pędach tegorocznych w czerwcu i lipcu, a potem w mniejszej liczbie aż do jesieni. Są duże, średnicy 15 cm, pojedyncze, złożone z 6-8 jaskrawy, aksamitnych działek, które w czasie kwitnienia lekko się przebarwiają - na początku kwitnienia są czerwone, a w trakcie przekwitania stają się bardziej fioletowe. Brzegi działek są karbowane, a pręciki są czerwonawe na końcach. Powojniki wielkokwiatowe należy sadzić na stanowisku dobrze oświetlonym, ale nie gorącym. Górna część pnącza może pozostawać w słońcu, a podstawa powinna być ocieniona. Preferuje gleby żyzne, próchniczne, umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne, o odczynie od lekko kwaśnym do lekko zasadowego. Pielęgnacja ogranicza się do wiosennego skrócenia wszystkich zeszłorocznych pędów na wysokości ok. 50 cm od ziemi. Pnącze nadaje się do uprawy przy ogrodzeniach i różnego rodzaju podporach przyściennych i wolno stojących, takich jak kraty, słupy, bramki i piramidy. Świetnie rośnie w dużych pojemnikach na balkonach i tarasach.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie polska odmiana
pierwsza publikacja: J. Zalewska i S. Franczak 1982 Ogrodnictwo 7; odkrywca, hodowca (selekcjoner): brat Stefan Franczak Polska; wprowadzenie do handlu: 1983 Polska
grupa roślin pnącza
grupa użytkowa pnącza
forma pnącze
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój pnącze
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pojedyncze
barwa kwiatów czerwone
pora kwitnienia czerwiec
lipiec
sierpień
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
walory ozdobne z kwiatów
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
pojemniki, balkony, tarasy
pnącze na ogrodzenia
pnącze na pergole, kraty
nagrody W 1990 roku odmiana nagrodzona złotym medalem w Boskoop w Holandii
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: bukszpan drobnolistny \'Faulkner\'

Buxus microphylla 'Faulkner'

bukszpan drobnolistny 'Faulkner'

Długowieczny, zimozielony krzew o gęstym, kulistym pokroju i wolnym tempie wzrostu, uzyskany w 1970 roku w USA. Krzew dorasta do 1-1,2 m wysokości. Intensywnie zielone, skórzaste blaszki liściowe przypominają trochę liście borówki czerwonej, są całobrzegie, zaokrąglone, z wierzchu błyszczące, od spodu matowe, zimą przebarwiają się na brązowo. Niepozorne kwiaty są małe i drobne, żółte, pozbawione płatków, wyrastają z kątów liści. Kwiaty są rozdzielnopłciowe, zwykle kwiat żeński otocza kilka kwiatów męskich. Kwiaty rozwijają się od końca marca do początku maja, są miododajne, wabią liczne owady, wyraźnie pachną, chociaż zapach ten raczej nie należy do przyjemnych. Małe i niepozorne owoce po dojrzeniu „wystrzeliwują” twarde, czarne nasiona na odległość nawet kilku metrów. Jest to jedna z najpopularniejszych obecnie odmian bukszpanu. Dobrze rośnie na większości przeciętnych gleb ogrodowych o pH obojętnym lub zasadowym, nie lubi jedynie gleb zbyt piaszczystych, kwaśnych oraz podmokłych. Najlepiej rozwija się na podłożach żyznych, ciepłych, przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych. Krzew tolerancyjny w stosunku do światła, mało wrażliwy na zanieczyszczenie powietrza. W przypadku uprawy na stanowiskach silnie nasłonecznionych krzewy warto na zimę okrywać (cieniować) siatką szkółkarską, zwłaszcza we wschodnich rejonach kraju, gdzie przeważa klimat kontynentalny i rośliny są narażone na przemarzanie. Powszechnym szkodnikiem bukszpanów jest miodówka bukszpanowa, mszyca powodująca wybrzuszenia liści. Zwalczamy ją opryskując jednym z dostępnych w handlu preparatów o działaniu wgłębnym. Krzew polecany do tworzenia niskich żywopłotów, obwódek oraz małych form strzyżonych.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11150
rośliny
7674
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-07
Berberis ×media 'Red Jewel'
17855
zdjęć
8929
roślin w produkcji
158
osób online