Epimedium ×rubrum

Gatunek mieszańcowy, uzyskany ze skrzyżowania epimedium alpejskiego (E. alpinum) i epimedium wielkokwiatowego (E. grandiflorum). Jego cechą charakterystyczną są przebarwiające się na czerwono, bardzo efektowne i dekoracyjne liście, częściowo zimotrwałe oraz piękne, dwubarwne kwiaty. Bylina okrywowa, tworzy gęste, zwarte kępy dorastające do 30 cm wysokości. Od kwietnia do maja pojawiają się niewielkie, czerwone kwiaty, wewnątrz białe z żółtymi pylnikami, zebrane są w luźne, wiechowate kwiatostany. Kwiaty mają 15-25 mm średnicy, przypominają swoim wyglądem egzotyczne owady. Są zbudowane z czterech zewnętrznych, czerwonych działek oraz 4 wewnętrznych, kremowych, płatków przekształconych w ostrogowe nektarniki. Ostrogi są smukłe, lekko wydłużone, ale nie tak spektakularne długie, jak u niektórych azjatyckich gatunków. Nowe liście wyrastają zaraz po kwitnieniu, są złożone, zwykle 9-listkowe, pojedyncze listki są szerokolancetowate, zabarwione na czerwono, potem zielenieją. Roślina ponownie staje się atrakcyjna jesienią, gdy jej liście nabierają czerwono-brunatnego zabarwienia. Epimedium czerwone zostało wyróżnione przez brytyjskie Royal Hortticulture Society nagrodą Award of Garden Merit, przyznawaną roślinom o nieprzeciętnych walorach ozdobnych i uprawowych. Epimedium czerwone jest odporne na mróz. Najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych. Starsze rośliny dosyć dobrze wytrzymują niedobór wody. Najlepiej sprawdza się sadzone w dużych grupach pod koronami drzew i krzewów w parkach, ogrodach naturalistycznych oraz na rabatach bylinowych. Stanowią ciekawą alternatywę dla bardziej popularnych bylin okrywowych tworzących wiosną kwiaty. Komponowanie kilku gatunków i odmian epimediów o różnej barwie liści i kwiatów pozwala uzyskać bardzo efektowne kobierce. Rośliny można uprawiać także w pojemnikach wykorzystywanych do dekoracji zacienionych balkonów i tarasów.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny
forma	bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	kępiasty poduszkowaty
docelowa wysokość	od 0,1 m do 0,2 m
barwa liści (igieł)	czerwone i purpurowe ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście półzimozielone
rodzaj kwiatów	pojedyncze kwiatostan
barwa kwiatów	czerwone
pora kwitnienia	kwiecień maj
nasłonecznienie	stanowisko cieniste stanowisko półcieniste
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby	przeciętna ogrodowa próchniczna
walory	ładne jesienne zabarwienie ozdobne z kwiatów ozdobne z liści/igieł
zastosowanie	ogrody przydomowe parki zieleń publiczna roślina okrywowa ogrody skalne ogrody orientalne rabaty w grupach ogrody osiedlowe
nagrody	Award of Garden Merit
strefa	5

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich