Erica carnea 'Snow Queen'

wrzosiec krwisty 'Snow Queen'

pokrój: kępiasty

docelowa wysokość: od 0,1 m do 0,2 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

walory: roślina miododajna

Niska i wolno rosnąca krzewinka o pokładających się pędach i szeroko rozesłanym pokroju. Dorasta do 15-20 cm wysokości i około 30 cm szerokości. Listki jasnozielone, igiełkowate. Kwiaty białe, dość duże i liczne. Kwitnie obficie od lutego do kwietnia. W sprzyjających warunkach pogodowych zakwita już w grudniu, często jeszcze pod śniegiem. Wymaga stanowisk słonecznych lub półcienistych oraz gleb lekko kwaśnych (toleruje pH do około 6), próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych. Podczas surowych zim może podmarzać lub wysychać, dlatego należy roślinę dobrze okryć na zimę. Do sadzenia w miejscach osłoniętych. Odmiana polecana do ogródków przydomowych i na wrzosowiska.

autorzy opisu tekstowego: Danuta Ulińska Szkółkarstwo Ozdobne ULIŃSCY

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Verboom Holandia; wprowadzenie do handlu: 1934r.
grupa roślin wrzosowate
grupa użytkowa wrzośce
forma krzewinka
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój kępiasty
docelowa wysokość od 0,1 m do 0,2 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście zimozielone
rodzaj kwiatów pojedyncze
kwiatostan
barwa kwiatów białe
pora kwitnienia styczeń
luty
marzec
kwiecień
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn kwaśny
rodzaj gleby piaszczysta
próchniczna
walory ciekawy pokrój
ozdobne z kwiatów
ozdobne z liści/igieł
roślina miododajna
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
roślina okrywowa
ogrody wrzosowiskowe
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
rabaty
pojemniki, balkony, tarasy
w grupach
strefa 6a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Danuta Ulińska Szkółkarstwo Ozdobne ULIŃSCY

Poznaj również

zdjecie rosliny: sośnica japońska

Sciadopitys verticillata

sośnica japońska

Zimozielone drzewo o wyjątkowo oryginalnym ulistnieniu – grubych igłach zwracających uwagę głęboką, ciemnozieloną barwą oraz charakterystycznym, piętrowym ułożeniem na pędach. Gatunek endemiczny, występujący naturalnie w Japonii na wyspach Honsiu (południowa część), Sikoku i Kiusiu, gdzie osiąga imponujące rozmiary 30-40 m wysokości. Do Europy sprowadzony w 1861. Tworzy wyraźny pień przewodni, od którego odchodzą liczne, wzniesione gałęzie boczne. Drzewo przyjmuje formę regularnego stożka, u starszych egzemplarzy korona staje się bardziej cylindryczna. Rośnie powoli, osiągając po 10 latach uprawy około 1 m wysokości. Młode pędy są pokryte cienką korą w słomkowym kolorze, która na pniu i starszych gałęziach brązowieje, grubieje i z wiekiem łuszczy się. Wytwarza dwa rodzaje igieł – niepozorne, drobne, łuskowate, brązowe, ściśle przylegające do gałęzi oraz ozdobne, soczyście ciemnozielone igły długości do 15 cm, grube, błyszczące, zebrane po 20-30 w parasolowatych okółkach na szczytach pędów. Ze względu na osobliwe ułożenie igieł angielska nazwa rośliny to „umbrella pine”. Igły są zrośnięte po dwie, są miłe w dotyku (nie kłują). Co ciekawe pod względem budowy anatomicznej bardziej przypominają pędy, niż liście. Sośnica japońska jest gatunkiem rozdzielnopłciowym jednopiennym. Jajowate, szarobrązowe szyszki dojrzewają w drugim roku po kwitnieniu, osiągają 10 cm długości i 5 cm średnicy. W krajowej literaturze dendrologicznej gatunek ten opisywany jest jako wymagający, trudny w uprawie w naszych warunkach klimatycznych, wrażliwy na mróz. Niemniej obserwacje z ostatnich 20-30 lat pozwalają wyciągać nieco odmienne wnioski - sośnica japońska całkiem dobrze sprawdza się w uprawie nie tylko w najcieplejszych regionach Polski, na Dolnym Śląsku i Pomorzu Zachodnim, ale też na zachodzie i w centrum kraju. Dzięki szkółkom i centrom ogrodniczym, oferującym kompaktowe odmiany o niedużych rozmiarach i wolnym tempie wzrostu, gatunek ten powoli zyskuje na popularności. Preferują gleby żyzne, wilgotne, o kwaśnym odczynie, stanowiska półcieniste lub lekko ocienione. Na wschodzie kraju rośliny można uprawiać w pojemnikach, które na zimę przenosi się do widnych, nieogrzewanych pomieszczeń. Drzewo zaliczane do tzw. biżuterii ogrodowej – grupy gatunków i odmian roślin stosowanych w niewielkiej liczbie, w miejscach eksponowanych, służących wzbogaceniu kompozycji ogrodowych o element skupiający uwagę. Jest to jeden z najciekawszych gatunków iglastych, ciekawostka dendrologiczna oraz roślina kolekcjonerska, która pomimo teoretycznie niepełnej odporności mrozowej dosyć dobrze sprawdza się w naszym klimacie i z pewnością zasługuje na szerszą popularyzację i upowszechnienie..

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11349
rośliny
7792
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Cornus kousa 'China Girl'
17988
zdjęć
9119
roślin w produkcji
243
osób online