Nazwa zbiorowa dla wielu selektów buka o powcinanych liściach. Odmiana po raz pierwszy opisana na pocz. XIX wieku. Wolno rosnące drzewo o gęstej, szeroko rozpostartej, piramidalnej koronie. Stuletnie egzemplarze osiągają 20-25 m wys. i 20 m szer. Duża ilość drobnych pędów tworzy ciekawą fakturę rośliny. Liście zielone, bardzo zmienne, powcinane w różnym stopniu, najwęższe na długopędach młodych drzew. Mogą się pojawiać gałęzie z liśćmi typowymi dla gatunku (rewersja). Ładne, żółtobrązowe przebarwianie jesienne. Gatunek wrażliwy na suszę i upały oraz wahania wody gruntowej. Nie znosi silnych mrozów i wiosennych przymrozków, które uszkadzają rozwijające się liście. Preferuje gleby żyzne i świeże, przewiewne, gliniaste lub gliniasto-piaszczyste, chętnie wapienne. Dobrze znosi zacienienie. Stosunkowo dobrze rośnie w miastach i w rejonach o silnie zanieczyszczonym powietrzu. Bardzo dekoracyjna odmiana do parków i dużych ogrodów.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
