Duże drzewo o zaokrąglonej koronie i oryginalnym zabarwieniu liści. Osiąga 20-25 m wysokości przy podobnej szerokości. Kora jasna, popielatoszara, gładka. Pień zwykle dobrze widoczny do dolnej połowy drzewa. Wyżej dzieli się na potężne konary. Liście ciemne, purpurowoczerwone, zwłaszcza na wiosnę. Ze względu na częste rozmnażanie z nasion, spotyka się liczne formy tej odmiany różniące się zabarwieniem liści. Zawsze są jednak błyszczące, nieco skórzaste, jajowate lub eliptyczne, o długości do 10 cm i szerokości około 5 cm. Jesienią przebarwiają się na brązowoczerwono. Młode okazy często zatrzymują suche, zbrązowiałe liście przez całą zimę, zrzucając je dopiero wiosną przed pojawieniem się nowych. Kwiaty małe, bez znaczenia dekoracyjnego. Pojawiają się na przełomie kwietnia i maja. Owoce, tzw. bukwie, to orzeszki okryte czterema zdrewniałymi okrywami. Dojrzewają od końca sierpnia i są cennym źródłem pożywienia dla ptaków oraz ssaków. Odmiana o dużych wymaganiach siedliskowych. Preferuje gleby żyzne i świeże, o stałym poziomie wód gruntowych, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Stanowisko powinno być słoneczne lub półcieniste. Drzewo przydatne do dużych ogrodów i na tereny zieleni. Można je sadzić jako soliter parkach lub tworzyć z nich szerokie aleje i szpalery. Starsze okazy dają głęboki cień. Ta odmiana, podobnie jak gatunek, dobrze znosi cięcie i nadaje się na bardzo efektowne, barwne żywopłoty. Stara odmiana, opisywana już w 1680 r.
parki zadrzewienia krajobrazowe zieleń publiczna drzewo alejowe parkowe kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) w grupach soliter (pojedynczo) Lista 500 roślin do miast
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
