Heuchera 'Pewter Moon'

żurawka 'Pewter Moon'

pokrój: kępiasty

docelowa wysokość: od 0,2 m do 0,5 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

zastosowanie: zieleń publiczna

Kępiasta bylina dorastająca do około 35 cm wysokości. Wierzchnia strona sercowatych i lekko klapowanych liści jest srebrzysto-różowa do srebrzysto-zielonkawej z wyrazistym, zielonym unerwieniem. Spód liści jest intensywnie purpurowy. Od czerwca do sierpnia tworzy nieliczne, białawe, dzwonkowate kwiaty. Preferuje miejsca półcieniste, choć dobrze rośnie również w pełnym słońcu. Lubi gleby przepuszczalne, dość żyzne, stale lekko wilgotne o odczynie zbliżonym do obojętnego. Dobrze znosi mrozy, choć warto jest ją lekko okrywać w czasie bezśnieżnych, ostrych zim. Najlepiej sadzić ją w grupach oraz komponować z roślinami o kontrastowej barwie, takimi jak funkie, brunnery czy miodunki. Ze względu na wyrazisty kolor liści polecana do obsadzania donic na tarasach oraz w przestrzeni miejskiej.

autorzy opisu tekstowego: Krzysztof Mielicki; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój kępiasty
docelowa wysokość od 0,2 m do 0,5 m
barwa liści (igieł) wielobarwne, pstre lub obrzeżone
zimozieloność liści (igieł) liście półzimozielone
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów kremowe
pora kwitnienia sierpień
lipiec
czerwiec
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn zasadowy
odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby próchniczna
gliniasta
walory roślina zimozielona
ozdobne z liści/igieł
ładne jesienne zabarwienie
ciekawy pokrój
zastosowanie ogrody osiedlowe
w grupach
pojemniki, balkony, tarasy
rabaty
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
ogrody skalne
roślina okrywowa
zieleń publiczna
ogrody przydomowe
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Krzysztof Mielicki Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: hortensja ogrodowa \'Alpenglühen\'

Hydrangea macrophylla 'Alpenglühen'

hortensja ogrodowa 'Alpenglühen'

Krzew o zaokrąglonym pokroju, dorastający do 1 m wysokości. Pędy wyprostowane, słabo rozgałęzione. Liście szerokojajowate lub eliptyczne, grubopiłkowane, lekko pomarszczone, skórzaste, błyszczące. Kwiatostany o średnicy 20-25 cm, szerokie, kuliste, zbudowane z licznych kwiatów płonnych, o czterech romboidalnych, lekko zachodzących na siebie płatkach, od ciemnoróżowych do czerwonokarmazynowych. Na glebach bardzo kwaśnych kwiaty mogą przybierać niebieskofioletowy odcień. Często powtarza kwitnienie, dzięki czemu pojedyncze kwiaty zdobią roślinę do jesieni. Kwitnie od lipca, na zeszłorocznych pędach. Pąki kwiatowe zawiązuje pod koniec poprzedniego lata, dlatego krzewów nie wolno przycinać jesienią i wiosną, bo wówczas rośliny nie będą kwitły. Umiarkowana odporność na mróz. Bardzo dobrze rośnie w klimacie morskim, o dużej wilgotności powietrza. W miejscach o ostrzejszym klimacie często dochodzi do przemarzania pąków kwiatowych i roślina nie kwitnie. W większości rejonów naszego kraju wymaga starannego zabezpieczenia pędów przed przemarzaniem. Poza tym roślina łatwa w uprawie. Najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych, dobrze radzi sobie w cieniu oraz na słońcu, pod warunkiem, że gleba jest żyzna, najlepiej próchniczna i stale umiarkowanie wilgotna, o odczynie kwaśnym do obojętnego. Na glebach zasadowych na liściach mogą wystąpić objawy chlorozy. Idealny krzew do małych ogrodów. Może być uprawiany w pojemnikach chowanych na zimę do jasnych, nieogrzewanych pomieszczeń. Kwiatostany mogą być stosowane w kompozycjach bukietowych, nadają się do zasuszania.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: miłorząb dwuklapowy \'Variegata\'

Ginkgo biloba 'Variegata'

miłorząb dwuklapowy 'Variegata'

Wolno rosnące drzewo o wzniesionym, nieregularnym pokroju, dosyć luźnej koronie i dwubarwnych, zielono-kremowych liściach. Po 30 latach dorasta do 10 m wysokości. Roślina tworzy 2 rodzaje pędów: nagie, żółtobrązowe długopędy oraz znacznie mniejsze, wałeczkowate krótkopędy pokryte licznie bliznami po opadłych liściach. Liście na długopędach są ułożone pojedynczo, skrętolegle, na krótkopędach gęsto skupione w liczbie od 3 do 5. Liście w kształcie typowe jak u gatunku, wachlarzowate, osadzone na długim ogonku, szerokość 5–8 cm, z charakterystycznym wcięciem na wierzchołku dzielącym skórzastą blaszkę liściową na dwie klapy (bilobus – dwuklapowy). Widlaste unerwienie liści jest szczególną cecha pierwotną. Nerwy rozchodzą się wachlarzowato od nasady liścia po brzegi blaszki liściowej. Cechą charakterystyczną liści są nieregularnie przebarwienia, od kremowych do jasnożółtych. Część liści jest całkowicie ciemnozielona, ale zdarzają się także liście całkowicie białe, większość jest częściowo nakrapiana. Jesienią fascynująco przebarwiają się na żółto i opadają. Jest to kolon żeński. Wiosną, na krótkopędach z kątów liści wyrastają cienki szypułki z osadzonymi na nich zalążkami. Zazwyczaj tylko z jednego zalążka powstaje nasienie, natomiast drugi zalążek pozostaje nierozwinięty. Zapylenie odbywa się w maju i czerwcu. Tak jaki inne rośliny nagozalążkowe miłorząb jest wiatropylny. Pyłek może być przenoszony nawet na odległość 1,5 km. Zapłodnienie przebiega w kilka miesięcy po zapyleniu przy udziale ruchliwych plemników, które są opatrzone wiciami. Kuliste nasienie miłorzębu (nie owoc!) pokryte jest mięsistą, początkowo zieloną, a po dojrzeniu bursztynowożółtą osnówką. Dojrzała osnówki opadające wraz z nasionami wydzielają bardzo nieprzyjemny zapach zjełczałego masła, dlatego w uprawie szczególnie ceni się odmiany męskie miłorzębu, które nie wydają nasion. W Azji (Chiny, Japonia, Korea) nasiona, a właściwie ich „jądro” jest spożywane w różnych postaciach, a drzewa miłorzębów uprawiane są w sadach. Kandyzowane nasiona sprzedawane są jako „orzechy”, a Francuzi wykorzystują pozyskany z nich wyciąg jako dodatek w trakcie produkcji piwa. Odmiany o barwnych liściach mają nieco większe wymagania uprawowe, preferują gleby żyzne, dostatecznie wilgotne, przepuszczalne, zasobnej w próchnicę o lekko kwaśnym odczynie (pH 5-6). Stanowisko powinno być osłonięte od wiatru, ciepłe, lekko ocienione. W pierwszych latach uprawy rośliny (system korzeniowy oraz korony) warto zabezpieczyć przed przemarzaniem. Drzewo jest odporne na choroby, szkodniki oraz tolerancyjna na zanieczyszczenie powietrza. Czasami wykazuje tendencję do rewersji. Jest to nietypowa odmiana, poszukiwana przez amatorów ciekawych roślin. Nadaje się do sadzenia jako soliter w przydomowych ogrodach oraz w założeniach parkowych.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11349
rośliny
7792
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Cornus kousa 'China Girl'
17988
zdjęć
9119
roślin w produkcji
339
osób online