Aconitum napellus
tojad najmocniejszy
Roślina rodzima występująca w górach i na podgórzu. W Tatrach pospolita. Kępiasta bylina z atrakcyjnymi, hełmiastymi kwiatami. Wrasta do wysokości ponad 100 cm. Wytwarza bulwiaste, rzepowate korzenie. Pędy sztywne, wyprostowane, gęsto ulistnione, zakończone kwiatostanami. Łodygi sztywne, w górnej części kędzierzawo owłosione. Liście dłoniaste, o 5-7 odcinkach, błyszczące, ciemnozielone. Kwiaty ciemnofioletowe, z hełmami o szerokości większej niż wysokość, zebrane w gęste, zwarte kwiatostany. Na silniejszych roślinach kwiatostany bywają rozgałęzione. Kwitnie w VI - VIII. Najlepiej rośnie w miejscach półcienistych, na glebie próchnicznej, stale umiarkowanie wilgotnej, zimnej. Nie znosi prażącego słońca. Tojad należy do bylin szczególnie długowiecznych. Im dłużej rośnie na jednym miejscu, tym obficiej kwitnie. Dobrze reaguje na większe dawki nawożenia, zwłaszcza azotem. Doskonały na rabaty. Stosuje się go na rabatach półcienistych, w większych ogrodach skalnych, także wśród krzewów i drzew. Do sadzenia w małych grupach, po 3-10 sztuk razem. Liczba roślin na 1 m² - 7. Roślina silnie trująca, nie należy jej uprawiać, jeśli w domu są małe dzieci.
| zasięg geograficzny | Europa Środkowa, Alpy, Karpaty, po Szwecję. |
| pochodzenie | pierwsza publikacja: Linneusz 1753 |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
