Acorus calamus
tatarak zwyczajny
Powszechnie uprawiana, silnie aromatyczna, bagienna i nadwodna bylina. Pochodzi z Chin i Indii, ale do Europy trafiła już w średniowieczu, podczas najazdów tatarskich, i występuje w naturze na brzegach wód o wolno płynących wodach. Dorasta do ok. 100 cm wysokości. Rozrasta się dzięki grubym, płożącym się kłączom. Liście mocno wydłużone, mieczowate, jasnozielone, ostro zakończone, z zaznaczonym nerwem głównym, do 120 cm długości. Łodyga tataraku jest nierozgałęziona i w dolnej części czerwonawa. Mało dekoracyjne, kolbowate kwiatostany, do 9 cm długości, pojawiające się w V-VI, mają zmienne zabarwienie, początkowo zielonkawożółte, następnie w miarę dojrzewania przyjmują barwę brunatną. Tatarak nie jest rośliną trudną w uprawie. Do wzrostu wymaga miejsca bardzo wilgotnego, słonecznego i raczej osłoniętego oraz gleby próchnicznej, z dodatkiem gliny. W takich warunkach może rosnąć w płytkich wodach stojących, o głębokości do 20 cm. W ogrodach stosowany do obsadzania brzegów stawów lub oczek wodnych. Uprawiany w Europie nie zawiązuje nasion, dlatego jedynym sposobem rozmnażania jest podział kłączy. Kłącza wykorzystywane są jako przyprawa korzenna i surowiec zielarski.
| zasięg geograficzny | Europa, Azja, Syberia, Ameryka Północna |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
