Hydrangea arborescens

hortensja krzewiasta

synonim łaciński: Hydrangea arborescens subsp. arborescens (L.) McClintock

synonim polski: hortensja drzewiasta,hortensja drewniejąca,hortensja krzaczasta

pokrój: krzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 2 m do 3 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

nasłonecznienie: stanowisko cieniste

wilgotność: podłoże podmokłe (bagienne, nadwodne, wodne)

wilgotność: podłoże wilgotne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

zastosowanie: zieleń publiczna

Gatunek pochodzi ze wschodniej i południowo-wschodniej części Ameryki Północnej – występuje na południe od stanu New York, przez Florydę, do Iowa, Missouri, Oklahomy i Luizjany na zachodzie. Jego naturalnym środowiskiem są wilgotne lasy, wąwozy (Appalachy) i doliny rzek (m.in. rzeka Delaware), gdzie jako krzew rozłogowy miejscami pokrywa duże powierzchnie. W ramach gatunku wyróżnia się 3 podgatunki, różniące się głównie liśćmi. H. arborescens subsp. arborescens to krzew wyprostowany, szeroko kulisty, luźny; rozprzestrzenia się bardzo wolno za pomocą podziemnych pędów. W naturze dorasta do wysokości 1–3 m, w uprawie jest zwykle niższy, do 1,0–1,7 m. Pędy są dość cienkie, za młodu pokryte szorstkimi, białawymi włoskami, starsze nagie z cienką, łuszczącą się korą. Liście jasnozielone do ciemnozielonych, na dość długich ogonkach długości około 7 cm, od jajowatych przez eliptyczne do okrągławych, zaostrzone, brzegiem ząbkowane, u podstawy zaokrąglane lub nieco sercowate; 6–16 cm długości, skupione po 2–3 w węźle. Blaszki liściowe od spodu są nagie lub nieliczne włoski pokrywają tylko nerwy. Pozostałe 2 podgatunki od spodu gęsto pokrywają filcowate włoski, u H. arborescens subsp. radiata – biały kutner, a u H. arborescens subsp. discolor – szary kutner. Jesienią liście ładnie przebarwiają się na żółto i po przymrozkach szybko opadają. Kwiatostany to płaskie, regularne baldachogrona na szczytach pędów, średnicy 5–15 cm, pojawiające się od lipca do sierpnia na pędach 1-rocznych. Kwiaty płodne bardzo liczne, białe, pachną delikatnie i chętnie odwiedzają je owady (roślina miododajna), złożone są z 5 działek kielicha, 10 pylników i słupka. Kwiatów sterylnych (płonnych) brak lub są nieliczne, białe, 3–4-płatkowe, średnicy 0,8–1,5 cm, luźno ułożone na obrzeżu, pełnią rolę powabni dla owadów. Jesienią zielenieją. Owocem jest brązowa, żebrowana torebka 2,5 mm długości, z drobnymi nasionami dojrzewającymi w październiku i listopadzie. Krzew łatwy uprawie, rzadko porażany przez choroby i szkodniki, całkowicie mrozoodporny, pąki przemarzają poniżej –32°C, dlatego popularny w krajach skandynawskich. Dobrze rośnie w półcieniu i na stanowiskach słonecznych, na glebach kwaśnych, które są umiarkowanie, ale stale wilgotne. Gatunek nadaje się do większych ogrodów i parków, głównie o charakterze naturalistycznym, sadzony pod okapem drzew, na obrzeża stawów, wzdłuż cieków wodnych, najlepiej w grupach. Kwiatostany nadają się na kwiat cięty i do suszenia.

autorzy opisu tekstowego: Hanna Grzeszczak-Nowak; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie pierwsza publikacja: Karol Linneusz 1753 Species Plantarum; odkrywca, hodowca (selekcjoner): Clayton, około 1730 r. w stanie Wirginia USA; wprowadzenie do handlu: Peter Collins 1736 W. Brytania
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste krzewy
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) żółte, złociste
jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów białe
pora kwitnienia sierpień
lipiec
czerwiec
pora owocowania październik
wrzesień
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
stanowisko cieniste
wilgotność podłoże podmokłe (bagienne, nadwodne, wodne)
podłoże wilgotne
podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
gliniasta
próchniczna
przeciętna ogrodowa
walory roślina wabiąca owady zapylające
ozdobne z kwiatów
odporność na zanieczyszczenia
ładne jesienne zabarwienie
zastosowanie ogrody osiedlowe
w grupach
rabaty
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
szpaler
zieleń publiczna
zadrzewienia krajobrazowe
parki
ogrody przydomowe
strefa 5
STREFA Temp. minimalne
5B -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Hanna Grzeszczak-Nowak Związek Szkółkarzy Polskich

Statystyka e-katalogu roślin

11817
rośliny
8229
opisów

Ostatni wpis:

2018-08-30
Picea abies 'Echiniformis'
19065
zdjęć
9403
roślin w produkcji
264
osób online