Jedna z najbardziej karłowych i zwartych, kolumnowych form jałowca pospolitego, dorastająca po 10 latach uprawy do 0,8-1 m wysokości i zaledwie około 0,25 m średnicy. Pędy i gałązki krótkie, cienkie, wzniesione, ustawione pionowo, bardzo gęsto upakowane, tworzą jednolitą i zwartą powierzchnię. Wierzchołek wąski, u młodych roślin spiczasty, u starszych bardziej zaokrąglony. Stare, kilkudziesięcioletnie egzemplarze przypominają znane z krajów śródziemnomorskich, choć znacznie mniejszych rozmiarów, cyprysy. Igły bardzo krótkie, cienkie i drobne, długości 4-5 mm, sztywne, kłujące, osadzone po 3 wokół pędów, odstające. Od góry igły są wklęsłe, jasnozielone z szerokim pasem białawego, woskowego nalotu, od spodu wypukłe i ciemnozielone. Z oddali krzewy mają szarozielone zabarwienie. Roślina łatwa w uprawie, o skromnych wymaganiach glebowych. Doskonale rośnie na stanowiskach słonecznych, na przeciętnych glebach ogrodowych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, dobrze zdrenowanych. Krzew nie w pełni odporny na mróz. W najchłodniejszych rejonach kraju zaleca się sadzenie w miejscach osłoniętych od wiatru oraz okrywanie przed zbyt silnym nasłonecznieniem. Polecany do uprawy pojedynczo lub w grupach, w małych ogrodach przydomowych, na skalniakach, wrzosowiskach, na rabatach z karłowymi roślinami iglastymi. Odmiana opisana przez Carrière i Rehdera w 1949 roku, ale bardzo podobne klony notowano pod tą samą nazwą już od drugiej połowy XIX wieku.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
