Juniperus virginiana 'Grey Owl'

jałowiec wirginijski 'Grey Owl'

Synonim łaciński.: Juniperus 'Grey Owl'

pokrój: krzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże suche

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Rozłożysty, silnie rosnący krzew iglasty wyselekcjonowany w Holandii w 1939 r. spośród siewek J. virginiana ‘Glauca’ rosnącego w pobliżu J. ×pfitzeriana ‘Wolhelm Pfitzer’. Rocznie przyrasta około 25 cm. Po 10 latach uprawy osiąga 1 m wysokości i 2-3 m szerokości. Część gałęzi wznosi się, pozostałe są ułożone poziomo, końce pędów zwisają. Najmłodsze pędy są wałeczkowate, pokryte srebrzystoszarymi łuskami. Na gałązkach widać nieliczne, przylegające igły. Wiosną na starszych krzewach, na wierzchołkach gałązek, tworzą się obficie bardzo drobne, kremowo-brązowe szyszki męskie produkujące pyłek. Szyszkojagody niewielkie, kuliste, pokryte srebrzystym nalotem. Wymagania glebowe i wilgotnościowe bardzo małe. Krzew doskonale sprawdza się sadzony na wszystkich przepuszczalnych glebach ogrodowych, ale wymaga pełnego nasłonecznienia. Dobrze znosi przycinanie. Odmiana polecana do sadzenia w dużych ogrodach i parkach jako roślina okrywowa.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): G. Caam Oudebosch Holandia; wprowadzenie do handlu: 1939
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina szybkorosnąca
pokrój krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) szare, niebieskawe, srebrzyste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce szyszki, szyszkojagody
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże suche
podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn kwaśny
odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
walory ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
rekultywacja
zieleń publiczna
roślina okrywowa
ogrody skalne
w grupach
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: modrzew amerykański \'Pyramidalis Argentea\'

Larix laricina 'Pyramidalis Argentea'

modrzew amerykański 'Pyramidalis Argentea'

Drzewo o regularnej, stożkowatej koronie, z widoczną strzałą, z której wyrastają długie, skierowane do góry konary. U młodych drzew wyrastają one pod bardzo ostrym kątem, natomiast u okazów starszych są bardziej odchylone. Drzewo dorasta do 20 m wysokości. Długopędy są cienkie, blado różowobrązowe z nalotem woskowym, krótkopędy ledwo odstające. Igły niebieskozielone, 2-3 cm długości, jesienią zmieniają barwę na żółtobrązową i opadają przed zimą. Miękkie i delikatne igły na długopędach wyrastają pojedynczo i ułożone są spiralnie, natomiast na krótkopędach zebrane są po kilkadziesiąt w pęczkach. Szyszki są bardzo małe, mają 10-15 mm długości, przed dojrzeniem są czerwone. Kora młodych roślin jest popielatoszara oraz gładka, z wiekiem ciemnieje i zaczyna się łuszczyć. Drzewo preferuje stanowiska słoneczne, o średnio żyznej, wilgotnej glebie o odczynie kwaśnym. Polecane do dużych ogrodów, a także do zieleni osiedlowej, do parków, a także na wysokie, formowane żywopłoty oraz szpalery. Odporna na mróz (-29 °C). Odmiana opisana przez Romana Kobendzę w 1952 roku na podstawie jedynego okazu matecznego, już nie istniejącego (zwalony przez wichurę w 1970 r.), który rósł w Parku Ujazdowskim w Warszawie. Odmian uzyskana prawdopodobnie z nasienia. Dzięki szczepieniu ok. 1964 roku udało się zachować tą odmianę.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
105
osób online