Larix kaempferi 'Diana'

modrzew japoński 'Diana'

pokrój: nieregularny

docelowa wysokość: od 10 m do 15 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

Duży krzew lub małe drzewo o nieregularnej koronie i silnie poskręcanych pędach. Po 10 latach osiąga ok. 5 m wys. Stare okazy tworzą średniej wielkości drzewa o kopulastych koronach. Początkowo rośnie wolno i krzaczasto, potem nabiera tępa, dając przyrost do 25 cm rocznie. Igły sezonowe, zielononiebieskawe, lekko poskręcane. Wcześnie pojawiają się wiosną, jesienią stają się intensywnie żółte. Wymaga żyznych i umiarkowanie wilgotnych, ale przepuszczalnych gleb i stanowisk słonecznych. Bardzo efektowna zimą. Coroczne, wiosenne przycinanie gałęzi ogranicza wzrost i powoduje wyrastanie nowych, silnie poskręcanych pędów. Przydatna w bukieciarstwie, do suchych kompozycji. Najlepiej sadzić pojedynczo, w miejscu bardzo eksponowanym, na tle roślin okrywowych lub trawnika.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

pochodzenie pierwsza publikacja: Horstmann 1983 1983 Nursery Catalog; odkrywca, hodowca (selekcjoner): G.D. Böhlje, 1974 Westerstede, Niemcy (Germany)
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma początkowo krzew - później drzewo
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój nieregularny
docelowa wysokość od 10 m do 15 m
barwa liści (igieł) szare, niebieskawe, srebrzyste
zimozieloność liści (igieł) igły opadające na zimę
owoce szyszki, szyszkojagody
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby próchniczna
przeciętna ogrodowa
walory ozdobne z liści/igieł
ozdobne pędy
ładne jesienne zabarwienie
ciekawy pokrój
zastosowanie soliter (pojedynczo)
ogrody orientalne
ogrody przydomowe
strefa 5a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

Poznaj również

zdjecie rosliny: tulipanowiec amerykański

Liriodendron tulipifera

tulipanowiec amerykański

Duże drzewo o szerokiej, piramidalnej koronie i szybkim tempie wzrostu. W warunkach klimatycznych Polski osiąga 20-25 m wysokości i do 20 m szerokości. U młodych roślin korona stożkowata, u starszych okazów staje się szeroka i regularna. Grube pnie pokrywa głęboko bruzdowana korowina. Liście mają od 15 do 20 cm długości i szerokości, z wierzchu są jasnozielone, zaś od spodu lekko niebieskawe, jesienią malowniczo przebarwiają się na żółto. Blaszka liściowa na wierzchołku jest wcięta, po bokach zaopatrzona w cztery ostro zakończone klapy zaś od spodu zaokrąglona, osadzona na dziesięciocentymetrowym ogonku liściowym. Liść swoim kształtem przypomina egzotycznego motyla o rozpostartych skrzydłach. Kwiaty bardzo oryginalne, przeważnie pojawią się na dużych, co najmniej kilkuletnich okazach na początku lata. Składają się z trzech zielonych, odstających działek kielicha i sześciu wyprostowanych, żółtych płatków korony. Na szczycie płatki korony są lekko wywinięte na zewnątrz, od środka zaś i u podstawy mają pomarańczowe plamy, tworzące barwną wstęgę. Wnętrze kwiatu wypełniają liczne pręciki oraz słupki osadzone spiralnie na wypukłym dnie kwiatowym. Szyszkowate owocostany rozpadają się po zimie na brązowe skrzydlaki. Drzewo preferuje gleby żyzne, wilgotne, stanowiska słoneczne. Młode egzemplarze mogą byś uszkadzane podczas ostrych zim, starsze rośliny są w pełni wytrzymałe na niskie temperatury. Drzewa rosną zdrowo, są łatwe w uprawie. Tulipanowiec amerykański naturalnie porasta doliny rzek południowo-wschodnich stanów Ameryki Północnej. W 1663 roku, jako jeden z pierwszych gatunków drzewiastych, został sprowadzony z terenów Nowego Świata do Europy, gdzie wzbudził zainteresowanie oryginalnymi kwiatami, przypominającymi wielkością i kształtem kwiaty tulipanów, oraz pięknym ulistnieniem. Obecnie tulipanowiec jest nadal uznawany za jeden z najpiękniejszych gatunków drzew parkowych i alejowych. Doskonale nadają się do sadzenia w rozległych parkach i ogrodach krajobrazowych. Najefektowniej prezentują się nisko ugałęzione okazy sadzone na dużych, zadbanych trawnikach. Drzewa należy sadzić pojedynczo w miejscach wyeksponowany, w pobliżu reprezentacyjnych budynków, nad zbiornikami wodnymi lub wzdłuż szerokich alei. O wyjątkowo cennych walorach dekoracyjnych tulipanowca amerykańskiego świadczy przyznana w 2002 roku nagroda Award of Garden Merit (AGM), nadawana przez brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze RHS.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11150
rośliny
7674
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-07
Berberis ×media 'Red Jewel'
17855
zdjęć
8929
roślin w produkcji
553
osób online