Abies grandis
jodła olbrzymia
pokrój: drzewiasty wyprostowany
pokrój: stożkowy
nasłonecznienie: stanowisko cieniste
nasłonecznienie: stanowisko półcieniste
wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
Północno amerykański gatunek jodły, wprowadzony do uprawy w Europie po 1831 roku, tworzący w ojczyźnie potężne drzewa osiągające do 100 m wysokości! (W Polsce znane są drzewa o wysokości ok. 35 m). Pokrój roślin stożkowaty. Pędy luźno ułożone, gładkie, oliwkowozielone. Igły ciemnozielone, błyszczące, do 6 cm długości, grzebieniasto ustawione na pędach. Szyszki cylindryczne, osiągające do 12 cm długości, niedojrzałe zielone, po dojrzeniu brązowe. Gatunek o dużych wymaganiach uprawowych, dobrze rosnący na żyznych, wilgotnych glebach i osłoniętych, cienistych stanowiskach o wysokiej wilgotności powietrza. W Polsce jodła olbrzymia najlepiej rośnie w województwach zachodnich i Pomorzu Zachodnim, gdzie polecana jest jako drzewo parkowe.
| zasięg geograficzny | Zachodnia część Ameryki Północnej, od Kolumbii Brytyjskiej i wyspy Vancouver do Północnej Karoliny oraz od Montany do Oregonu do 1200 m n.p.m. |
| grupa roślin | iglaste |
| grupa użytkowa | iglaste |
| forma | drzewo |
| siła wzrostu | wzrost typowy dla gatunku |
| pokrój | drzewiasty wyprostowany stożkowy |
| docelowa wysokość | powyżej 20 |
| barwa liści (igieł) | ciemnozielone |
| zimozieloność liści (igieł) | igły zimozielone |
| owoce | szyszki, szyszkojagody |
| nasłonecznienie | stanowisko cieniste stanowisko półcieniste |
| wilgotność | podłoże umiarkowanie wilgotne |
| ph podłoża | odczyn lekko kwaśny do obojętnego |
| rodzaj gleby | próchniczna gliniasta |
| walory | ciekawy pokrój ozdobne szyszki/szyszkojagody ozdobne z liści/igieł roślina zimozielona |
| zastosowanie | ogrody przydomowe parki soliter (pojedynczo) |
| strefa | 6b |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
