Physocarpus opulifolius 'Luteus'

pęcherznica kalinolistna 'Luteus'

Synonim łaciński.: Physocarpus opulifolius 'Aureus'

pokrój: krzewiasty wyprostowany

pokrój: jajowaty

docelowa wysokość: od 2 m do 3 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Szybkorosnący krzew o zaokrąglonym pokroju, z licznymi, wyprostowanymi głównymi pędami. Osiąga 3 m wys. i szer. Roczny przyrost 30-40 cm. Pędy jasno brązowe, często wygięte, lekko kanciaste. Starsze, grubsze gałęzie brązowe, z dużymi paskami łuszczącej się kory. Liście sezonowe, skrętoległe, owalne, 3 - 5 klapowe, 5-10 cm dł., intensywnie żółte, w cieniu zielonkawożółte. Jesienią czerwonożółte. Kwiaty białe, w baldachowatych, półkulistych kwiatostanach o szer. 5 cm, VI-VII. Owoce podobne do pęcherzyków, nabrzmiewające, 2 płatkowe, zabarwione na czerwono. Stanowisko słoneczne do cienistego. Niewymagająca roślina, rosnąca równie dobrze na suchych, jak i na wilgotnych glebach, kwaśnych do alkalicznych. Odporna na niskie temperatury, środowisko miejskie, mocne wiatry, zanieczyszczenia powietrza. Dobrze znosi cięcie i dlatego łatwo jest utrzymać pożądaną wielkość krzewu. Rozrośnięte rośliny znoszą przesadzanie, odradzają się po ostrym cięciu. Dzięki pokrojowi i szybkiemu wzrostowi doskonale nadaje się na żywopłoty.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

pochodzenie wprowadzenie do handlu: 1658
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste krzewy
forma krzew
siła wzrostu roślina szybkorosnąca
wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
jajowaty
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) żółte, złociste
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów kremowe
białe
pora kwitnienia czerwiec
owoce czerwone
pora owocowania październik
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
roślina tolerancyjna
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory odporność na zanieczyszczenia
ozdobne owoce
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
szpaler
żywopłot
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

Poznaj również

zdjecie rosliny: floks \'Starfire\'

Phlox 'Starfire'

floks 'Starfire'

Bylina o wzniesionym, zwartym pokroju i dekoracyjnych, wyrazistych, pomarańczowoczerwonych kwiatach zebranych na szczytach pędów w mocno rozgałęzionych, gęstych kwiatostanach typu baldachogrona. Odmiana wyhodowana w Holandii w 1937 roku, rozpowszechniona i dosyć popularna w ogrodach przydomowych, określana jako jedna z najwartościowszych odmian floksa. Rośliny tworzą okazałe kępy dorastające do 90 cm wysokości. Pędy są proste, ciemnopurpurowe, pokryte ciemnozielonymi, jajowatolancetowatymi liśćmi o lekko czerwonawym odcieniu. Blaszki liściowe są całobrzegie i ostro zakończone. Kwiaty mają 2 do 3 cm średnicy, składają się z pięciu szkarłatnych płatków korony tworzących u podstawy długą rurkę, na szczycie równomiernie rozpostartych, łopatkowatych i lekko na siebie zachodzących. Rośliny kwitną od lipca do końca sierpnia. W stosunku do innych odmian rośliny wymagają gleby żyznej, umiarkowanie wilgotnej i przepuszczalnej, stanowisk słonecznych do półcienistych. Niestety zdarza się, że liście mogą być porażane przez mączniaka prawdziwego. Rozwojowi choroby sprzyja wilgotna pogoda oraz sadzenie roślin w cieniu i w zbyt dużym zagęszczeniu. Usuwanie przekwitłych kwiatostanów stymuluje rośliny do ponownego kwitnienia. Wiosną zaschnięte pędy należy przycinać nisko przy ziemi. Bylina całkowicie odporna na mróz. Kwiatostany tej odmiany bardzo ładnie wyglądają w wazonie i są trwałe, dlatego idealnie nadają się na kwiat cięty. Rośliny można wykorzystywać do tworzenia barwnych szpalerów wzdłuż ścieżek w ogrodach prywatnych oraz zieleni miejskiej. Najładniej prezentują się sadzone w grupach od kilku do kilkunastu sztuk wraz z innymi bylinami. Odmiana wyróżniona nagrodą Award of Garden Merit przyznawaną przez brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze RHS roślinom o szczególnej wartości uprawnej i dekoracyjnej.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: morela

Prunus armeniaca

morela

Drzewo owocowe o wzniesionym pokroju i słabo rozgałęzionych pędach, rodzące smaczne owoce nazywane morelami. Tworzy okrągłą koronę. Gatunek pochodzi z Azji, ale obecnie głównymi rejonami jego uprawy są Australia, Kalifornia, Turcja, Włochy i Hiszpania. Drzewa rosną silnie, dorastają do 10 m wysokości. Liście zielone, blaszki liściowe owalne, podwójnie piłkowane. Kwitnienie wczesne, przed rozwojem liści, najczęściej w kwietniu. Kwiaty są zbudowane z 5 białych lub różowych płatków korony. Niestety kwiaty są bardzo wrażliwe na wiosenne przymrozki, często występujące w Polsce w okresie kwitnienia drzew. Dlatego sady morelowe spotyka się rzadko i zwykle tylko w najcieplejszych rejonach kraju. Pąki kwiatowe powstają zarówno na krótkopędach, jak i na długopędach. Owoce dojrzewają w drugiej połowie lipca i w sierpniu. Są kuliste, lekko spłaszczone i pokryte pomarańczową skórką z niewielkim rumieńcem. Miąższ pomarańczowy lub żółty. Owoce, w zależności od odmiany osiągają masę 30–70 g, nadają się na przetwory (dżemy, galaretki, konfitury, nalewki), do suszenia, do jedzenia na surowo oraz do ciast. Drzewa wymagają sadzenia na glebach ciepłych, żyznych, ale przepuszczalnych, osłoniętych zimą od wiatru i z dala od zastoisk mrozowych. Ponieważ są dosyć wrażliwe na mróz, pnie i konary młodych drzewek w pierwszych latach po posadzeniu warto na zimę osłonić słomianymi matami lub chochołami. W ogrodach przydomowych drzewa można posadzić przy południowych ścianach budynków lub w otoczeniu innych drzew.

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
180
osób online