Nazwa zbiorowa obejmująca świerki o intensywnym żółtym wybarwieniu młodych przyrostów na wiosnę. Pierwszy opisany świerk o tych cechach został znaleziony w 1855 we Francji. Od tego czasu pojawiły się nowe siewki o podobnych cechach, więc nie jest to jeden klon. Pokrój drzew stożkowaty, gęsty. Wzrost silny, typowy dla świerka pospolitego. Gałęzie wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym, gałązki boczne zwieszają się ku ziemi.
Igły zimozielone, zaostrzone, kłujące, błyszczące, wiosną jaskrawożółte lub żółtawe, stopniowo zieleniejące. Żółty kolor igieł stopniowo przechodzi w zielony. Zimą po pierwszych przymrozkach igły na końcach pędów ponownie przebarwiają się na żółto. Daje to bardzo ciekawy efekt kolorystyczny na tle innych ciemnozielonych roślin. Intensywność i długotrwałość wybawień zależy od nasłonecznienia, gleby i stanowiska. Odmiana nie wrażliwa na oparzenia słoneczne, mało wymagająca, co do gleby, ale wrażliwa na suche powietrze. Najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o umiarkowanej wilgotności, lekko kwaśnych; na stanowiskach nasłonecznionych lub lekko zacienionych. Rośliny gorzej rosną w suchym klimacie miejskim. Najładniej wyglądają pojedyncze, dobrze naświetlone egzemplarze posadzone na stanowiskach o dużej wilgotności powietrza. Wiosną i zimą ze względu na intensywny kolor odmiana bardzo dekoracyjna. Do sadzenie w dużych ogrodach i parkach.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
