Karłowa, zwarta odmiana świerka. Pokrój początkowo kulisty, krzaczasty, później rośliny wytwarzają przewodnik i przyjmują formę zaokrąglonego stożka. Korona bardzo gęsta i zwarta. Stare kilkudziesięcioletnie okazy dorastają po wielu latach nawet do 6 m wysokości i 2-4 m szerokości. Rośnie bardzo powoli. Pędy przyrastają rocznie około 5 cm. Pędy gęsto ułożone, sztywne, tworzą charakterystyczne „wachlarzyki”. Igły krótkie, 4-12 mm długości, jasne, żywozielone. Szyszek nie wytwarza. Małe wymagania siedliskowe. Najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o umiarkowanej wilgotności, lekko kwaśnych. Wrażliwa na suche powietrze i zanieczyszczenia przemysłowe. Wymaga stanowisk nasłonecznionych lub lekko zacienionych. Do sadzenia w ogrodach skalnych, wrzosowiskowych i na rabatach w zestawieniach z innymi karłowymi iglakami.
pierwsza publikacja: Franz Ludwig Späth (1838–1913) 1904; odkrywca, hodowca (selekcjoner): Th. Ohlendorff Baumschule w okolicach Hamburga około połowy XIX wieku okolice Hamburga, Niemcy (z nasion pochodzących z; wprowadzenie do handlu: Späth Nursery 1904 Belin, Niemcy
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
