Picea glauca 'Blue Planet'

świerk biały 'Blue Planet'

pokrój: płaskokulisty

docelowa wysokość: od 0,5 m do 1 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

Jedna z najbardziej karłowatych, miniaturowych odmian świerka białego o półkulistym pokroju, osiągająca w wieku 10 lat zaledwie 0,2 m wysokości i 0,25 m szerokości. Pędy gęste, pokryte słabo kłującymi, srebrzystoniebieskimi igłami. Pąki zimowe mają charakterystyczne, żółtawe zabarwienie. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Podobnie jak inne odmiany świerka białego może ulegać porażeniu przez przędziorki, zwłaszcza podczas suchego i gorącego lata, co objawia się żółknięciem i opadaniem igieł. Po zauważeniu pierwszych symptomów krzewy należy opryskać środkiem na przędziorki. Roślina polecana do sadzenia w ogrodach skalnych i alpinariach. Odmiana wyselekcjonowana z odmiany ‘Echiniformis’ w szkółce Kruse w Ekern-Bad Zwischenahn (Niemcy) około 1985 roku. W uprawie od 1993 roku.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie pierwsza publikacja: H. J. van de Laar 1990 Dendroflora 27; wprowadzenie do handlu: Szkółka H.Kruse w Ekern-Bad Zwischenahm 1993 Niemcy
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój płaskokulisty
docelowa wysokość od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł) szare, niebieskawe, srebrzyste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
pojemniki, balkony, tarasy
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: floks \'Blue Paradise\'

Phlox 'Blue Paradise'

floks 'Blue Paradise'

Wysoka bylina o wzniesionym pokroju oraz intensywnie niebieskich kwiatach zebranych na szczytach pędów w gęstych kwiatostanach. Została wyhodowana w Holandii w 1995 r. Roślina tworzy okazałe kępy dorastające do 100 cm wysokości. Pędy są proste, nierozgałęzione, zielono-fioletowe, pokryte ciemnozielonymi, jajowatolancetowatymi liśćmi. Blaszki liściowe są całobrzegie i ostro zakończone. Kwiaty mają około 2 cm średnicy, składają się z pięciu płatków korony tworzących u podstawy długą, niebieskawą rurkę, na szczycie są rozpostarte, łopatkowate, równomiernie ułożone. Barwa kwiatów zmienia się w zależności od pory dnia. W południe kwiaty są czerwonofioletowe, natomiast rano i wieczorem intensywnie niebieskie. Odmiana jest uznawana za jedną z najbardziej niebieskich spośród floksów z Grupy Paniculata. Rośliny kwitną od lipca do września, kwiaty wydzielają delikatny zapach. Jest to bylina mało wymagająca. Dobrze rośnie na przeciętnych glebach ogrodowych, najlepiej piaszczysto-gliniastych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych. Może rosnąć w jednym miejscu przez wiele lat. Usuwanie przekwitłych kwiatostanów stymuluje rośliny do ponownego kwitnienia. Wiosną zaschnięte pędy należy przycinać nisko przy ziemi. Bylina całkowicie odporna na mróz. Kwiaty nadają się do cięcia. Rośliny można wykorzystywać do tworzenia barwnych szpalerów wzdłuż ścieżek w ogrodach prywatnych oraz zieleni miejskiej. Najładniej prezentują się sadzone w grupach od kilku do kilkunastu sztuk wraz z innymi bylinami.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11350
rośliny
7793
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Cornus kousa 'China Girl'
17988
zdjęć
9118
roślin w produkcji
178
osób online