Nisko rosnący, kulisty świerk, o niebieskawym zabarwieniu. Odmiana przez wiele lat funkcjonowała w literaturze jako krzyżówka P.omorika i P.mariana, zawierająca cechy obydwu gatunków, ale ostatnio uznano to za niepewne. Dziesięcioletnie egzemplarze osiągają 1 m szerokości i 0,3-0,5 m wysokości. Pokrój początkowo płaskokulisty, gniazdowy. Starsze rośliny silniej wypiętrzają się, czasami wytwarzają jeden lub kilka krótkich przewodników. Pędy bardzo zagęszczone, ułożone horyzontalnie. Igły krótkie, ostro zakończone, sztywne, kłujące, szarozielone, pod spodem srebrzystobiałe z dwoma jasnymi paskami po każdej stronie. Roślina bardzo odporna. Dobrze znosi niskie temperatury i suszę. Ma małe wymagania glebowe. Najlepiej rośnie na glebach gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o umiarkowanej wilgotności, lekko kwaśnych. Wymaga stanowisk nasłonecznionych lub lekko zacienionych. Idealna do ogrodów skalnych, na rabaty i do pojemników.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
