Picea omorika 'Pendula'

świerk serbski 'Pendula'

pokrój: stożkowy

docelowa wysokość: od 10 m do 15 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Drzewo o wąskiej, stożkowatej koronie, zwykle ugałęzione do samej ziemi. Po dwudziestu latach osiąga 10-12 m wysokości i średnicę na dole korony ok. 1,5 m. Boczne konary łukowato wygięte, z długimi odgałęzieniami malowniczo zwisającymi w dół. W starszym wieku wszystkie pędy zwisają wzdłuż pnia. Igły płaskie, 1-2 cm długości i 1-2 mm szerokości, z wierzchu błyszczące, ciemnozielone, od spodu niebieskawobiałe z dwoma białymi paskami, gęsto ułożone na pędach, mieniące się dwoma kolorami. Dobrze znosi klimat miejski. Nie ma specjalnie dużych wymagań glebowych, choć najlepiej rośnie na glebach przepuszczalnych, umiarkowanej wilgotnych, lekko kwaśnych. Wymaga stanowisk słonecznych lub lekko cienistych. Jedna z piękniejszych odmian drzewiastych o wąskim, płaczącym pokroju, polecana do wszystkich ogrodów i terenów zieleni, do sadzenia w eksponowanych miejscach. Istnieje kilka typów tej odmiany o podobnych cechach, powstałych za sprawą rozmnażania przez wysiew nasion i selekcji. Pierwsza taka roślina została opisana w Niemczech w 1920 roku.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

pochodzenie pierwsza publikacja: Schwerin 1920
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój stożkowy
docelowa wysokość od 10 m do 15 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce szyszki, szyszkojagody
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
roślina tolerancyjna
ph podłoża roślina tolerancyjna
odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
roślina tolerancyjna
walory ciekawy pokrój
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zadrzewienia krajobrazowe
zieleń publiczna
szpaler
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
soliter (pojedynczo)
strefa 5a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

Poznaj również

zdjecie rosliny: cis pospolity \'Dovastonii Aurea\'

Taxus baccata 'Dovastonii Aurea'

cis pospolity 'Dovastonii Aurea'

Piękna, stara odmiana francuskiego pochodzenia o drzewiastym pokroju i raczej wolnym tempie wzrostu, notowana w literaturze ogrodniczej już w 1867 roku. Po 10 latach uprawy rośliny dorastają do 1,5 m wysokości i 1 m średnicy. Stare egzemplarze osiągają do 5 m wysokości i do 8 m szerokości. Najczęściej wytwarza ona prosty przewodnik a pędy boczne są regularnie, piętrowo ułożone, dlatego starsze rośliny z daleka mogą przypominać świerki. Końce gałęzi bocznych lekko przewieszają się. Pędy pokryte są igłami o złocistozielonym zabarwieniu z żółtym brzegiem. Odmiana ta jest żeńska i zawiązuje dużo nasion pokrytych czerwoną (jadalną!) osnówką. Cis do uprawy wymaga gleb dość żyznych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych, ale z powodzeniem znosi także okresy suszy. Nie rośnie na glebach zimnych, kwaśnych i podmokłych a także na suchych glebach piaszczystych. W czasie ostrych zim może przemarzać lub wysychać szczególnie od strony południowej, dlatego do jego uprawy lepiej wybierać stanowiska półcieniste a nawet cieniste (ewentualnie cieniować w okresie mroźnych zim). Krzewy odmiany ‘Dovastonii Aurea‘ są polecane do dużych ogrodów i parków, gdzie dobrze prezentują się sadzone pojedynczo w eksponowanych miejscach. W uprawie warto zwrócić uwagę na miseczniki, które chętnie opanowują rośliny. Odmiana wyróżniona prestiżową nagrodą Award of Garden Merit w 1993 r.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
149
osób online