Picea orientalis 'Prof. Langner'

świerk kaukaski ‘Prof. Langner’

pokrój: płaskokulisty

docelowa wysokość: od 0,5 m do 1 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

Miniaturowa odmiana, rosnąca w formie spłaszczonej kuli. Z czasem wypiętrza się, przybierając kształt bardzo regularnego, zaokrąglonego, szerokiego stożka. Rośnie bardzo powoli. Roczne przyrosty 2-3 cm. W wieku 10 lat osiąga 0,25 m wysokości i ok. 0,35 m szerokości. Roślina gęsta i zwarta. Pędy krótkie i sztywne. Młode przyrosty jasnozielone, późno rozwijające się na wiosnę. Igły bardzo krótkie, długości do 0,5 cm, grube, lekko spłaszczone, zaokrąglone na końcach, ułożone promieniście, żywozielone, błyszczące. Nie ma specjalnych wymagań glebowych, ale źle znosi gleby wapienne. Najlepiej rośnie na glebach kwaśnych, przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych, na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, osłoniętych od zimowych wiatrów. Dobrze prezentuje się z wrzosami i płożącymi krzewinkami, także w ogrodach skalnych. Może być oferowana w handlu w formie miniaturowego drzewka na niewysokim pniu. Nadaje się do sadzenia do pojemników dekorujących tarasy i balkony.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Profesor Langner laboratorium Hamburg-Ahrensburg, Niemcy; wprowadzenie do handlu: 1976
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój płaskokulisty
docelowa wysokość od 0,5 m do 1 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
roślina tolerancyjna
ph podłoża odczyn kwaśny
odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
roślina tolerancyjna
walory ciekawy pokrój
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
rabaty
pojemniki, balkony, tarasy
soliter (pojedynczo)
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

Poznaj również

zdjecie rosliny: orlik pospolity \'Black Barlow\'

Aquilegia vulgaris 'Black Barlow'

orlik pospolity 'Black Barlow'

Kępiasta bylina z kwiatami o oryginalnym zabarwieniu, o listkach okwiatu barwy bardzo ciemno śliwkowej, prawie czarnej. Pędy kwiatowe wyprostowane, wysokości do 80 cm, rozgałęzione, z kilkoma kwiatami na wierzchołkach. Liście złożone, podwójnie trójdzielne, o odcinkach trójklapowych, sinawozielone, od spodu znacznie jaśniejsze. Kwiaty o charakterystycznej budowie zwisające, na długich szypułkach, pełne, gwiazdkowatego kształtu, odmienne od innych ras i gatunków z rodzaju Aquilegia. Kwitnie od maja do lipca. Orliki są wystarczająco odporne na mróz we wszystkich okolicach kraju. Wymagają dobrej, żyznej, próchnicznej gleby. Powinny rosnąć w półcieniu, gdzie lepiej i dłużej kwitną. Mogą być uprawiane na półcienistych, lecz widnych rabatach, lub stosowane jako uzupełnienie runa parkowego lub ogrodowego pod koronami starszych drzew. Możliwa jest uprawa na kwiaty cięte, choć ich transport jest nieco kłopotliwy. Jedynym praktycznym sposobem rozmnażania orlików jest wysiew nasion, które orliki zawiązują w dużych ilościach. Aby uniknąć kłopotliwych samosiejek zaleca się ścinać pędy kwiatostanowe po kwitnieniu, ale przed dojrzeniem nasion, zwłaszcza jeśli orliki rosną na rabatach. W runie można zostawiać, przynajmniej część roślin nie przyciętych, dla swobodnego rozsiewania, należy jednak pamiętać, że orliki różnych odmian łatwo się między sobą krzyżują, a więc potomstwo nie zawsze będzie przypominać rośliny mateczne. Po przekwitnieniu orliki wyglądają niepozornie i z czasem zanikają, dlatego nie zaleca się sadzić ich na brzegu rabaty, a ponadto należy dobierać odpowiednie byliny sąsiednie. Orliki często atakowane są przez szkodniki powodujące gołożery. Przy pierwszych objawach żerowania najlepiej ściąć i spalić części nadziemne, nowe liście wyrosną dość szybko po ścięciu. Jesienią części nadziemne zasychają, nie potrzeba stosować żadnych osłon zimowych.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
216
osób online