Picea wilsonii
świerk Wilsona
Azjatycki gatunek świerka, sprowadzony do w Europy w 1901 roku (Anglia), tworzący w Chinach drzewa osiągające do 40 m wysokości. Pokrój roślin szerokostożkowaty, ogólnie przypominający świerk pospolity, z wiekiem bardziej walcowaty i mniej regularny. Starsze pędy boczne mają tendencję do przewieszania. Igły krótkie, delikatne, zielone, błyszczące, do 2 cm długości. Szyszki małe, osiągające do 7 cm długości. Gatunek o średnich wymaganiach uprawowych, dobrze rosnący na przeciętnych wilgotnych glebach i słonecznych stanowiskach. W Polsce gatunek amatorski, o dobrej odporności mrozowej. Polecany do sadzenia w dużych ogrodach i parkach.
| zasięg geograficzny | Zachodnie Chiny, od 1300 do 3000 m n.p.m. |
| pochodzenie | wprowadzenie do handlu: E. H. Wilson 1901 Anglia |
| grupa roślin | iglaste |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
