Aquilegia alpina
orlik alpejski
Bylina o kępiastym pokroju. Liście lekko woskowane, niebieskawe, o dużych listkach. Liście odziomkowe, klapowane, trójdzielnie lub podwójnie trójdzielnie złożone. Kwiaty bardzo duże, dzwonkowate, na długich szypułkach, fioletowoniebieskie, o pięciu płatkach bezostrogowych i pięciu zakończonych zakrzywionymi ostrogami. Kwitnie V-VII. Najlepiej rośnie w półcieniu, na glebie chłodnej, żyznej, próchnicznej, dość wilgotnej, ale przepuszczalnej. Nadaje się na półcieniste rabaty i do ogrodu skalnego. Może być uprawiany na kwiat cięty. Po przekwitnięciu wygląda niepozornie i zanika, dlatego nie zaleca się sadzić orlików tego gatunku na brzegu rabaty, należy też zadbać o odpowiednie byliny sąsiednie.
| zasięg geograficzny | zachodnie Alpy, północne Apeniny |
| pochodzenie | pierwsza publikacja: Linneusz 1753 |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
