Pinus parviflora 'Fukai'

sosna drobnokwiatowa 'Fukai'

pokrój: drzewiasty rozłożysty

pokrój: nieregularny

pokrój: szerokostożkowy

docelowa wysokość: od 5 m do 10 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

Wolno rosnąca, drzewiasta odmiana sosny drobnokwiatowej o nieregularnym pokroju i oryginalnie przebarwionych igłach. Po 10 latach osiąga 1,5 m wysokości i 0,7 m średnicy. Po latach dorasta do 5-8 m wysokości. Pędy ułożone dość luźno, w wyraźnych okółkach. Z upływem czasu korona zagęszcza się i przybiera formę szerokiego stożka. Igły sztywne, krótkie, lekko poskręcane, zebrane w pęczki po pięć, charakterystyczne zabarwione, zielone z żółtymi poprzecznymi paskami. Pod spodem widoczne białe paski. Żółte paski na igłach są w różnych latach i porach roku bardziej lub mniej wyraziste. Dodatkową ozdobę stanowią szyszki skupione po kilka sztuk, początkowo zielone, zamknięte, następnie brązowiejące, długo pozostające na drzewie. Szyszkują już młode rośliny. Wymaga starannie dobranego stanowiska, świetlistego dla dobrego wybarwienia igieł, lecz nie w pełnym słońcu, gdyż żółte części igieł narażone są na poparzenia. Wymagania glebowe i wilgotnościowe bardzo małe. Najlepiej rośnie na glebach umiarkowanie wilgotnych, lekko kwaśnych lub obojętnych. Podobnie jak inne sosny drobnokwiatowe jest dość odporna na mrozy i dobrze sprawdza się w naszej strefie klimatycznej. Polecana do ogrodów skalnych, japońskich i wrzosowiskowych. Doskonale znosi formowanie. Łatwo można nadać jej orientalny wygląd – „bonsai”, poprzez odpowiednie cięcie.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Tage Lundell Helsingborg, Szwecja; wprowadzenie do handlu: G. Horstmann 1986 Niemcy (Germany)
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma drzewo
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój drzewiasty rozłożysty
nieregularny
szerokostożkowy
docelowa wysokość od 5 m do 10 m
barwa liści (igieł) wielobarwne, pstre lub obrzeżone
jasnozielone
żółte, złociste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce ozdobne
szyszki, szyszkojagody
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
wilgotność roślina tolerancyjna
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
walory ciekawy pokrój
ozdobne szyszki/szyszkojagody
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
ogrody orientalne
soliter (pojedynczo)
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża \'Mme Isaac Pereire\'

Rosa 'Mme Isaac Pereire'

róża 'Mme Isaac Pereire'

Róża burbońska wyróżniająca się wspaniałymi kwiatami o cudnym zapachu. Odmianę tę nazwano na cześć żony paryskiego bankiera, wdowy po Isaacu Pereire, który był człowiekiem wyjątkowo bogatym i wpływowym. Różę tę rozpowszechniono wkrótce po jego śmierci. Pierwotnie nazwano ją ‘Le Bienheureux de la Salle’, imieniem świętego Jeana Baptiste de la Salle i nazwa ta czasem jest spotykana jako synonim. Kwiaty są wyjątkowe, niemniej nieco zmiennego kształtu, wielkości i koloru. Zazwyczaj są bardzo duże (powyżej 10 cm), ale kolejne kwiaty w kwiatostanie, czy też rozwijające się późnym latem i jesienią mogą być mniejsze. Kolor jest również zmienny, mocno ciemoróżowofioletowy, jednak może mieć odcień opisywany jako np. purpurowy, wiśniowy, magenta, fuksjowy. Płatki w kwiecie ułożone są w formie rozety, czasem część płatków bliżej środka staje się krótsza i kwiaty są bardziej pomponowe. Zdarza się, że część płatków ulega proliferacji i staje się zielona. Zapach jest oszałamiający, intensywny, zwykle słodki, owocowy, przypominający trochę maliny lub truskawki. Kwiaty skupione są pojedynczo lub po kilka w kwiatostanach na pędach starszych i tegorocznych. Krzewy zakwitają w czerwcu, a kwiaty pojawiają się z przerwami regularnie do późnej jesieni. Kwitnienie nie jest zwykle bardzo obfite. Przekwitłe kwiaty warto uszczykiwać na bieżąco, ostatecznie ścinając cały przekwitły kwiatostan. Liście są duże, gładkie, ciemnozielone, osadzone na długich, sztywnych i prostych pędach o dość dużych, chociaż niezbyt licznych, kolcach. Pędy przewisają pod ciężarem kwitów, wskazane jest ich podpieranie. Odmiana jest żywotna, rośnie dość silnie, może być prowadzona swobodnie, jako krzew parkowy, lub rozpinana przy różnego typu podporach. Osiąga zwykle około 2 m wysokości, możę być wyższa, co zależy też od cięcia i prowadzenia. Szerokość krzewów to przeciętnie 1-1,2 m. Roślina toleruje stanowiska półcieniste, jednak miejsce powinno być przewiewne, aby róża ta nie była zbyt często porażana przez mączniak prawdziwy. Na zimę powinna być u podstawy okryta kopczykiem, w czasie mroźnych zim pędy mogą przemarzać, ale regeneruje dobrze. Odmiana przeznaczona do uprawy w ogrodach o różnym charakterze, także w miejscach reprezentacyjnych, w parkach i na terenach zieleni publicznej. Kwitnąc w wyrazistym kolorze doskonale prezentuje się na rabatach mieszanych wśród bylin o drobnych kwiatach oraz srebrzystoszarych liściach. Rozstawa sadzenia zależy od funkcji. Krzewy mogą być sadzone w większych odległościach lub zupełnie blisko siebie w jednym rzędzie, wówczas odległość wynosi 1 m. Kwiaty mogą być ścinane do wazonu, pasują do wielogatunkowych kompozycji w starym stylu.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9005
roślin w produkcji
168
osób online