Pinus sibirica
sosna syberyjska
Zasadnicze, lasotwórcze drzewo tajgi syberyjskiej, zwane cedrem lub limbą syberyjską. Zasiedla bardzo duży obszar, od europejskiej części Rosji po Syberię i centralną Mongolię. Drzewo początkowo o kolumnowej, a później stożkowatej koronie. Pokrój regularny, gęsty. Wszystkie pędy wygięte do góry. Wzrost początkowo bardzo powolny, później przyrasta w ciągu roku o 15-30 cm. W ojczyźnie dorasta do 35 m i dożywa 650 lat. U nas osiąga do 25 m wysokości. Igły zielononiebieskie, zebrane po 5 szt, lekko wygięte, sztywne, 6-10 cm długości. Szyszki 5-8 cm długości pojawiają się na drzewach w wieku 15-30 lat. Nasiona w Rosji nazywane popularnie „orzeszkami cedrowymi” są większe niż u limby, 9-12 mm długości, jadalne i bardzo smaczne. Bogate w tłuszcze i witaminy. Wytwarza się z nich olej wykorzystywany w przemyśle spożywczym, medycynie i technice mikroskopowej. Rośliny na wiosnę wcześnie rozpoczynają wegetację. Dobrze znoszą trudny klimat. Wymagają słonecznego stanowiska, gleby żyznej lub przeciętnej. Gatunek dekoracyjny, polecany do każdego dużego ogrodu i parku.
| zasięg geograficzny | Rosja (Ural i Siberia, z wyjątkiem Jakucji i obszarów przybrzeżnych), Chiny (Heilongjiang, Nei Mongol, Xinjiang), Kazachstan, Północna Mongolia |
| pochodzenie | pierwsza publikacja: Du Tour de Salvert 1803 |
| grupa roślin | iglaste |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
