Pinus thunbergii 'Thunderhead'

sosna Thunberga 'Thunderhead'

Synonim łaciński.: Pinus thunbergii ‘'Angelica’s Thunderhead’'

pokrój: szerokostożkowy

docelowa wysokość: od 2 m do 3 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

wilgotność: podłoże suche

zastosowanie: zieleń publiczna

Zwarta, lecz nie karłowa forma sosny o charakterystycznych białych, dużych pąkach. Rośnie stosunkowo szeroko, zachowując pionowy pokrój. W wieku 10 lat osiąga do 1,5 – 3 m. Intensywna zieleń igieł silnie kontrastuje z dużymi białymi pąkami przez zimę aż do wiosny. Wiosną białe pędy osiągają długość kilkunastu centymetrów, dzięki czemu potęgują wspomniany kontrast. Równomiernie rozłożone długie igły powodują efekt zgrubienia, istnienia „głowy” u końca w pełni rozwiniętych pędów. Stąd też pochodzi nazwa rośliny (ang. thunder – grzmot, head - głowa).Wymagania glebowe odmiany są niewielkie, podobnie jednak jak u innych sosen preferowane są gleby stosunkowo przepuszczalne. Odmiana dobrze znosi zwiększone zasolenie, radzi sobie przy drogach posypywanych solą. Najlepiej rośnie w miejscach o pełnym nasłonecznieniu. Odmiana w Stanach Zjednoczonych zyskuje coraz większą popularność, w Europie pozostaje stosunkowo nieznana, od kilku lat w posiadaniu kolekcjonerów roślin iglastych. opracowano na podstawie ankiety Konkursu Roślin - Nowości 2008; zgłaszający: Jolanta i Jan Nowaczyk, informacje zebrał Nemezjusz Nowaczyk

autorzy opisu tekstowego: Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): William Devine Angelica Nurseries, Kennedville w Maryland, 1987 USA; wprowadzenie do handlu: 1996, John
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma początkowo krzew - później drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój szerokostożkowy
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
podłoże suche
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby piaszczysta
walory odporność na zanieczyszczenia
zastosowanie zieleń publiczna
ogrody przydomowe
strefa 6a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: aster nowobelgijski \'Blütenmeer\'

Aster novi-belgii 'Blütenmeer'

aster nowobelgijski 'Blütenmeer'

Atrakcyjna odmiana astra nowobelgijskiego. Dorasta do 80-100 cm wysokości. Szybko się rozrasta za pomocą podziemnych rozłogów tworząc zwarte kępy. Pędy proste, u góry rozgałęzione. Liście lancetowate, ciemnozielone. Koszyczki kwiatowe o średnicy 2-3 cm składające się z osadzonych na brzegu wąskich fioletowoniebieskich kwiatów języczkowatych i żółtych kwiatów rurkowatych w środku. Kwitnie niezwykle obficie jesienią, IX-X. Niekiedy już w pierwszej połowie września rośliny pokrywają się kwiatami tak gęsto, że nie widać spod nich liści. Wymagania glebowe przeciętne. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, na stanowiskach słonecznych. Znosi krótkotrwałe okresy suszy. Źle rośnie na glebach słabych i stale suchych. Rośliny sadzone na glebach żyznych mogą wymagać podpór zabezpieczających przed wyleganiem. Delikatnie przycięte pod koniec maja osiągną mniejsze rozmiary, ale zakwitną później, w październiku. Odmiana odporna na mróz, do uprawy w całej Polsce. Polecana do tworzenia zestawień z innymi odmianami astrów w kontrastujących kolorach. Dobrze wygląda w połączeniu z liliowcami, rozchodnikiem okazałym, pysznogłówką, dzielżanem oraz rudbekią błyskotliwą. Może być wykorzystywana na kwiat cięty, jako dodatek do bukietów. Podobnie jak inne astry jesienne wymaga odmładzania co kilka lat.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11150
rośliny
7674
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-07
Berberis ×media 'Red Jewel'
17855
zdjęć
8929
roślin w produkcji
523
osób online