Aster novae-angliae 'Barr's Blue'

Odmiana astra nowoangielskiego tworząca regularne, kopulaste kępy o wysokości 1-1,5 m i średnicy 0,6-0,8 m. Pędy sztywne, wyprostowane, silnie rozgałęzione na szczycie. Liście gęsto osadzone na łodygach, lancetowate lub podługowate, szarozielone, szorstkie, o długości 5-12 cm. Cała roślina pokryta jest krótkimi wełnistymi włoskami. Od sierpnia do października na wierzchołkach pędów pojawiają się liczne, półpełne koszyczki kwiatowe, średnicy 3-4 cm. Brzegi koszyczka tworzy kilka okółków jasnych, fioletowoniebieskich kwiatów języczkowatych, a ich środek żółte kwiaty rurkowate. Koszyczki osadzone są na długich, ulistnionych szypułkach i zebrane w luźne, silnie rozgałęzione, baldachokształtne wiechy. W kwiatostanie znajdują się niemal na jednej wysokości. Roślina miododajna. Barwne kwiaty zwabiają tysiące pszczół i motyli. Kwiaty nie nadają się na bukiety, gdyż zamykają się wieczorem w dni pochmurne i tuż po ścięciu. Odmiana najlepiej rośnie w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych, na glebie żyznej, próchnicznej, dostatecznie wilgotnej i przepuszczalnej, o odczynie zasadowym. Nie lubi nadmiaru wilgoci w podłożu, zwłaszcza zimą. W czasie długotrwałej suszy i upałów rośliny wymagają systematycznego podlewania. Rośliny rosnące na wietrznych stanowiskach wymagają palikowania i przywiązywania do podpór. W celu utrzymania zwartego pokroju wczesnym latem, w czerwcu, należy przyciąć pędy. Po przekwitnięciu należy wyciąć nadziemne części roślin i spalić je. Odmiana odporna na mróz. Rozmnażana wegetatywnie przez podział roślin matecznych wczesną wiosną lub sadzonki wierzchołkowe w maju-czerwcu. Opisywana odmiana, należąca do grupy aster nova-angliae, jest bardziej odporna na choroby i szkodniki niż gatunki i odmiany astrów należących do innych grup. Pasuje do ogrodów nieformalnych w stylu: naturalistycznym, wiejskim i angielskim. Nadaje się do sadzenia na rabatach i w grupach bylinowych. Doskonale sprawdza się w roli tła. Można ją wykorzystywać do tworzenia pięknych, barwnych zestawień z innymi odmianami astrów, zróżnicowanych kolorystycznie i pokrojowo. Oryginalnie wygląda w połączeniu z dzielżanami, rudbekiami, rozchodnikiem okazałym, słoneczniczkiem szorstkim, floksem wiechowatym oraz ozdobnymi trawami. Nie zaleca się sadzenia tej odmiany pojedynczo, gdyż w mniej sprzyjających warunkach pędy ogałacają się dołem z liści. Korzystnie jest je osłonić gatunkami i odmianami o słabszej sile wzrostu.

autorzy opisu tekstowego: Ewa Chojnowska; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin	byliny
grupa użytkowa	byliny
forma	bylina
siła wzrostu	wzrost typowy dla gatunku
pokrój	krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość	od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł)	szare, niebieskawe, srebrzyste jasnozielone
zimozieloność liści (igieł)	liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów	kwiatostan
barwa kwiatów	fioletowe niebieskie
pora kwitnienia	sierpień wrzesień październik
nasłonecznienie	stanowisko słoneczne
wilgotność	podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża	odczyn zasadowy
rodzaj gleby	próchniczna
walory	ciekawy pokrój ozdobne z kwiatów roślina miododajna
zastosowanie	ogrody przydomowe parki zieleń publiczna kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) rabaty w grupach
strefa	4

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Ewa Chojnowska Związek Szkółkarzy Polskich