Aster novi-belgii 'Blaue Nachhut'

aster nowobelgijski 'Blaue Nachhut'

pokrój: krzewiasty wyprostowany

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Silnie rosnąca odmiana astra nowobelgijskiego. W sprzyjających warunkach uprawy osiąga 100-120 cm wysokości. Rozrasta się za pomocą podziemnych rozłogów. Pędy proste, u góry rozgałęzione. Liście lancetowate, ciemnozielone. Koszyczki kwiatowe o średnicy 2 cm, luźne uwagi na małą liczbę kwiatów języczkowatych. Kwiaty języczkowate jasnofioletowe, blade, ułożone na brzegach kwiatostanu. Kwiaty rurkowate żółte, umieszczone w centrum. Kwitnie bardzo obficie w IX, X. Wymagania glebowe przeciętne. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, na stanowiskach słonecznych. Znosi krótkotrwałe okresy suszy. Źle rośnie na glebach słabych i stale suchych. Rośliny sadzone na glebach żyznych mogą wymagać podpór zabezpieczających przed wyleganiem. Delikatnie przycięte pod koniec maja osiągną mniejsze rozmiary, ale zakwitną później, w październiku. Odmiana odporna na mróz, polecana do uprawy w całej Polsce. Nadaje się do sadzenia na terenach zurbanizowanych. Ze względu na delikatną barwę kwiatów, polecana do tworzenia zestawień z innymi odmianami astrów o żywszych, kontrastowych barwach. Może być wykorzystywana na kwiat cięty, jako dodatek do bukietów. Podobnie jak inne astry jesienne wymaga odmładzania co kilka lat.

autorzy opisu tekstowego: Adam Marosz; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów fioletowe
pora kwitnienia wrzesień
październik
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność roślina tolerancyjna
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby roślina tolerancyjna
walory ozdobne z kwiatów
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
rabaty
strefa 5
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Adam Marosz Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: świerk kłujący \'Glauca Pendula\'

Picea pungens 'Glauca Pendula'

świerk kłujący 'Glauca Pendula'

Nazwa zbiorowa dla odmian świerka kłującego o zwisającym, nieregularnym pokroju. Obecnie są rozmnażane różne typy o zmiennej tendencji do zwisania. Odmiana pierwotnie wprowadzona przez Kostera rośnie bardziej pionowo z rzadszymi odgałęzieniami. Wygląd rośliny zależy nie tylko od typu genetycznego, ale od sposobu prowadzania pędu głównego, który trzeba podwiązywać do podpory aż do osiągnięcia zamierzonej wysokości. W efekcie można uzyskać rośliny o pięknym, malowniczym pokroju i gęstych, obwisających gałęziach. Pęd przewodni często jest pochylony i przez to roślina nabiera fantazyjnych kształtów. Pędy boczne skierowane do dołu. Rośnie dosyć szybko. Roczne przyrosty do 30 cm. Osiąga do 8-10 m wysokości. Igły cienkie, długości 1,5-2 cm, ułożone promieniście, jasnoniebieskie, dobrze wybarwione przez cały rok. Do sadzenia w miejscach słonecznych. Roślina o małych wymaganiach glebowych, bardzo odporna na niskie temperatury i suszę. Dobrze rośnie na wszystkich uprawnych, ogrodowych glebach, najlepiej na żyznych, wilgotnych, przepuszczalnych, kwaśnych lub lekko kwaśnych. W ogrodowych kompozycjach wymaga specjalnego wyeksponowania, najlepiej pojedynczo na ciemnozielonym tle. Nadaje się do dużych ogrodów i parków. Rozmnażana przez szczepienie. Młode szczepione rośliny wymagają palikowania do momentu wytworzenia regularnego pokroju. Ta odmiana trudno wyprowadza przewodnik i wymaga podwiązywania przez wiele lat.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
102
osób online