Robinia pseudoacacia 'Karolina Zamoyska'

robinia akacjowa 'Karolina Zamoyska'

pochodzenie: polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): Feliks Rożyński Polska; wprowadzenie do handlu: Szkółki Hr. Andrzeja Zamoyskiego w Podzamczu 1903 Polska

pokrój: drzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 10 m do 15 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże suche

ph podłoża: roślina tolerancyjna

walory: roślina miododajna

zastosowanie: zieleń publiczna

Rzadko spotykana, stara, polska odmiana, w ostatnim okresie reaktywowana przez polskich szkółkarzy. Drzewo z typową dla robinii koroną - luźną, parasolowatą, słabo rozgałęzioną. Dorasta do 10-12 m wysokości. Gałęzie pokryte długimi kolcami. Cechą wyróżniającą odmianę są liście o nietypowym wybarwieniu. Liście nieparzyście złożone, zielone, z marmurkowym, nieregularnym, kremowobiałym wzorem na blaszkach, najbardziej widocznym w drugiej połowie lata. Odmiana kwitnie w typowy dla gatunku sposób, na przełomie V-VI. Kwiaty motylkowate, białe, zebrane w gęste, zwisające grona, o długości 10-20 cm. Roślina miododajna, stanowiąca cenny pożytek dla pszczół. Drzewo o niewielkich wymaganiach glebowych, bardzo dobrze rosnące na piaszczystych, nieurodzajnych glebach. Posiada niewielkie wymagania wilgotnościowe, doskonale znosi długotrwałe susze. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych. Odporne na zanieczyszczenia w powietrza i gleby oraz na niskie temperatury. Nadaje się do sadzenia w całym kraju. Wytrzymuje wysokie stężenia soli do posypywania ulic i chodników. Stanowi dla kolekcjonerów nie lada gratkę o historycznej wartości. Posiada walory ozdobne i użytkowe. Nadaje się do sadzenia w większych ogrodach, parkach, zieleni miejskiej.

autorzy opisu tekstowego: Andrzej Kujawa Szkółka „Bąblin” Andrzej KUJAWA

pochodzenie polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): Feliks Rożyński Polska; wprowadzenie do handlu: Szkółki Hr. Andrzeja Zamoyskiego w Podzamczu 1903 Polska
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste drzewa
forma drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój drzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 10 m do 15 m
barwa liści (igieł) wielobarwne, pstre lub obrzeżone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pachnące
kwiatostan
barwa kwiatów białe
pora kwitnienia maj
czerwiec
owoce brązowe
strąki
pora owocowania wrzesień
październik
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże suche
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby piaszczysta
przeciętna ogrodowa
walory odporność na zanieczyszczenia
odporność na zasolenie
pachnące kwiaty
ozdobne z kwiatów
ozdobne z liści/igieł
roślina miododajna
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
drzewo alejowe uliczne
drzewo alejowe parkowe
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 5a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Andrzej Kujawa Szkółka „Bąblin” Andrzej KUJAWA

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża \'Mme Isaac Pereire\'

Rosa 'Mme Isaac Pereire'

róża 'Mme Isaac Pereire'

Róża burbońska wyróżniająca się wspaniałymi kwiatami o cudnym zapachu. Odmianę tę nazwano na cześć żony paryskiego bankiera, wdowy po Isaacu Pereire, który był człowiekiem wyjątkowo bogatym i wpływowym. Różę tę rozpowszechniono wkrótce po jego śmierci. Pierwotnie nazwano ją ‘Le Bienheureux de la Salle’, imieniem świętego Jeana Baptiste de la Salle i nazwa ta czasem jest spotykana jako synonim. Kwiaty są wyjątkowe, niemniej nieco zmiennego kształtu, wielkości i koloru. Zazwyczaj są bardzo duże (powyżej 10 cm), ale kolejne kwiaty w kwiatostanie, czy też rozwijające się późnym latem i jesienią mogą być mniejsze. Kolor jest również zmienny, mocno ciemoróżowofioletowy, jednak może mieć odcień opisywany jako np. purpurowy, wiśniowy, magenta, fuksjowy. Płatki w kwiecie ułożone są w formie rozety, czasem część płatków bliżej środka staje się krótsza i kwiaty są bardziej pomponowe. Zdarza się, że część płatków ulega proliferacji i staje się zielona. Zapach jest oszałamiający, intensywny, zwykle słodki, owocowy, przypominający trochę maliny lub truskawki. Kwiaty skupione są pojedynczo lub po kilka w kwiatostanach na pędach starszych i tegorocznych. Krzewy zakwitają w czerwcu, a kwiaty pojawiają się z przerwami regularnie do późnej jesieni. Kwitnienie nie jest zwykle bardzo obfite. Przekwitłe kwiaty warto uszczykiwać na bieżąco, ostatecznie ścinając cały przekwitły kwiatostan. Liście są duże, gładkie, ciemnozielone, osadzone na długich, sztywnych i prostych pędach o dość dużych, chociaż niezbyt licznych, kolcach. Pędy przewisają pod ciężarem kwitów, wskazane jest ich podpieranie. Odmiana jest żywotna, rośnie dość silnie, może być prowadzona swobodnie, jako krzew parkowy, lub rozpinana przy różnego typu podporach. Osiąga zwykle około 2 m wysokości, możę być wyższa, co zależy też od cięcia i prowadzenia. Szerokość krzewów to przeciętnie 1-1,2 m. Roślina toleruje stanowiska półcieniste, jednak miejsce powinno być przewiewne, aby róża ta nie była zbyt często porażana przez mączniak prawdziwy. Na zimę powinna być u podstawy okryta kopczykiem, w czasie mroźnych zim pędy mogą przemarzać, ale regeneruje dobrze. Odmiana przeznaczona do uprawy w ogrodach o różnym charakterze, także w miejscach reprezentacyjnych, w parkach i na terenach zieleni publicznej. Kwitnąc w wyrazistym kolorze doskonale prezentuje się na rabatach mieszanych wśród bylin o drobnych kwiatach oraz srebrzystoszarych liściach. Rozstawa sadzenia zależy od funkcji. Krzewy mogą być sadzone w większych odległościach lub zupełnie blisko siebie w jednym rzędzie, wówczas odległość wynosi 1 m. Kwiaty mogą być ścinane do wazonu, pasują do wielogatunkowych kompozycji w starym stylu.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: floks \'Purple Beauty\'

Phlox 'Purple Beauty'

floks 'Purple Beauty'

Niska zimozielona bylina dorastająca do 12 cm wysokości. Dzięki silnie rozgałęzionym i łatwo zakorzeniającym się pędom rozrasta się szeroko pełniąc funkcję rośliny okrywowej. Kwitnie bardzo obficie od kwietnia do maja. W tym czasie roślina pokrywa się mnóstwem purpurowofioletowych kwiatów. Co ciekawe, rano i wieczorem kwiaty przyjmują niebieskawy odcień. Kwiaty są zbudowane z pięciu płatków tworzących u podstawy rurkę, na szczycie są rozpostarte, łopatkowate, równomiernie ułożone, nie zachodzące na siebie, przypominają miniaturowe wiatraczki. Na wierzchołkach płatków korony (łatek) widać wyraźne, klinowate wcięcie, a u ich podstawy po dwie granatowe plamki o rozmytych brzegach, tworzące wyraźne, małe, ciemnoniebieskie oczko w środku kwiatu otaczające ukryte wewnątrz rurki żółte pręciki. Kwiaty wyrastają ze srebrzyście owłosionego, zrośniętego do połowy kielicha. Po kwitnieniu roślina pozostaje ozdobna z krótkich, szydlastych, ciemnozielonych listków. Bylina mało wymagająca i łatwa w uprawie. Dobrze rośnie na przeciętnych, przepuszczalnych glebach ogrodowych na wystawie południowej lub w miejscach częściowo ocienionych. Preferuje podłoże umiarkowanie wilgotne, ale jest odporna na suszę i mróz. Odmiana polecana do sadzenia w ogrodach skalnych, gdzie wypełnia przestrzenie między kamieniami. Jest przydatna do obsadzania skarp i murków kwiatowych, na których rozrasta się w gęste, barwne kobierce. Nadaje się na obwódki rabat bylinowych.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11349
rośliny
7792
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Cornus kousa 'China Girl'
17988
zdjęć
9118
roślin w produkcji
274
osób online