Rosa 'Adelaide Hoodless'

róża 'Adelaide Hoodless'

Grupa Shrub (Modern shrub)

pokrój: krzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

zastosowanie: zieleń publiczna

Róża parkowo-rabatowa ceniona przede wszystkim ze względu na przydatność do sadzenia w klimacie o krótkim okresie wegetacji i mroźnych zimach, zaliczana do kanadyjskiej grupy odmian Parkland, mało znanych w Polsce. Nazwę odmianie nadano na cześć Adelaide Hoodless (1858-1910), kanadyjskiej reformatorki edukacji i założycielki istniejącego do dzić Women's Institute. Kwiaty różowawo-czerwone, półpełne, płaskie z żółtym wnętrzem, średniej wielkości (śr. ok. 6 cm), słabo pachnące, w dużych kwiatostanach na szczytach pędów. Płatki osypują się nie szpecąc krzewów. Po obfitym czerwcowym kwitnieniu zawiązuje pomarańczowe, niezbyt duże owoce. Kwitnienie powtarza przeważnie słabo, nawet po przycięciu. Liście są średniej wielkości, połyskujące, świeżozielone, gęsto osadzone na bardzo kolczastych pędach pochylających się ku ziemi pod ciężarem kwiatów lub owoców. Krzewy bardzo żywotne, w mroźne zimy pędy co prawda mogą przemarzać, ale po przycięciu szybko regenerują i kwitną obficie. Rośliny o splątanych pędach i w korzystnych warunkach uprawy osiągają do 1,8 m wysokości, przeciętnie mają jednak ok. 1,20 m. Krzewy można pozostawić bez cięcia na kilka lat lub przycinać tak, jak róże rabatowe. Rośliny najlepiej rosną w pełnym słońcu, ale tolerują też stanowiska półcieniste. Krzewy na zimę wystarczy ściółkować. Odmiana tolerancyjna na choroby, ale w niektóre lata czarna plamistość może powodować opadanie liści. 'Adeleide Hoodless' ma szerokie zastosowanie jako róża rabatowa i parkowa. Można ją sadzić na terenach zieleni miejskiej, w parkach i ogrodach, na rabatach jednolitych oraz we wszelkiego rodzaju kompozycjach z innymi gatunkami roślin. Sadzona w jednym-dwóch rzędach tworzy gęste zapory, trudne do pokonania.

autorzy opisu tekstowego: Marta Monder; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie pierwsza publikacja: Henry H. Marschall 1964; odkrywca, hodowca (selekcjoner): Henry H. Marschall Kanada; wprowadzenie do handlu: Canadian Ornamental Plant Foundation (COPF) 1975 Kanada
grupa roślin róże
grupa użytkowa róże wielokwiatowe
róże parkowe
forma krzew
siła wzrostu roślina szybkorosnąca
pokrój krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pełne
kwiatostan
barwa kwiatów czerwone
różowe
pora kwitnienia czerwiec
lipiec
owoce pomarańczowe
ozdobne
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ozdobne owoce
ozdobne z kwiatów
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
ogrody skalne
rabaty
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 2
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Marta Monder Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: wiśnia \'Pandy 103\'

Prunus cerasus 'Pandy 103'

wiśnia 'Pandy 103'

Wartościowa odmiana wiśni deserowej, idealna do uprawy amatorskiej na działkach oraz w ogrodach przydomowych. Rodzi smaczne owoce nadające się do jedzenia na surowo oraz przetwarzania – zwłaszcza do wyrobu soku, nalewek oraz domowego wina. Odmiana sokowa (o ciemnym soku) wyhodowana na Węgrzech, gdzie jest oferowana pod nazwą ‘Köröser’. Dorosłe drzewo ma luźną koronę o kulistym lub jajowatym kształcie. Pędy są grube, wzniesione, z licznymi krótkopędami. Liście są duże, eliptyczne, na brzegu piłkowane, ciemnozielone, błyszczące. Drzewa rozpoczynają owocowanie w trzecim roku uprawy. Na przełomie kwietnia i maja pędy pokrywają się białymi kwiatami zebranymi po kilka na długich szypułkach. Odmiana częściowo samopylna, do obfitego owocowania wymaga zapylaczy, np. odmian takich jak: ‘Lucyna’, ‘Nefris’ czy ‘Łutówka’. Odmiana plenna, zaliczana do średnio wczesnych, zakwita w kwietniu, owoce dojrzewają w drugiej połowie lipca. Owoce są duże, nerkowate, ważą po 6-7 g, mają błyszczącą, wiśniowoczerwoną i lekko przeświecającą skórkę. Miąższ jest czerwonowiśniowy, luźny, bardzo soczysty, słodki z kwaskowym posmakiem. Pestka łatwo oddziela się od miąższu. Owoce można jeść na surowo lub przetwarzać na soki, dżemy i nalewki, a także mrozić. Roślina nie ma specjalnych wymagań glebowych. Wystarczy jej gleba przeciętnie żyzna, niezbyt ciężka, umiarkowanie wilgotna, może być nawet mocno przepuszczalna, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym i słoneczne stanowisko. Po zbiorze owoców, w suche i słoneczne dni, należy wykonać umiarkowane cięcie, polegające na wycięciu starych, skierowanych do wnętrza korony gałęzi. Wiśnie najlepiej owocują na pędach rocznych i dwuletnich, stąd u starszych drzew trzeba co kilka lat robić silne cięcie odmładzające. Odmiana zdrowa, odporna na choroby, w tym na moniliozę, raka bakteryjnego oraz drobną plamistość liści drzew pestkowych, o dosyć dobrej mrozoodporności, stąd szczególnie polecana do uprawy amatorskiej.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
122
osób online