Rosa 'Elmshorn'

róża 'Elmshorn'

Grupa Shrub (Modern shrub)

pokrój: krzewiasty wyprostowany

pokrój: krzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

zastosowanie: zieleń publiczna

nagrody: Anerkante Deutsche Rose 1950; National Rose Society Certificate of Merit 1950

Róża parkowa o uroczych, pomponowych kwiatach kwitnąca przez całe lato, aż do późnej jesieni. Zawiązuje bardzo pełne, ciemnoróżowe kwiaty skupionych w ogromnych kwiatostanach liczących nawet 40 kwiatów. Elmshorn to rodzinne miasto Wilhelma Kordesa (1865-1935), seniora rodu hodowców róż, założyciela słynnej na cały świat szkółki - obecnie W. Kordes’ Söhne. Pąki tej róży są małe, okrągławe, kwiaty nieduże, średnicy około 6 cm, płaskie o ściśle i regularnie ułożonych małych płatkach. Kwiaty długo utrzymują się na krzewach ale blakną wraz z przekwitaniem i mają jaśniejszą barwę podczas upałów. Pachną słabo. Kwiaty są skupione na szczytach pędów w silnie rozgałęzionych kwiatostanach. Kwitnie bardzo obficie powtarzając od II połowy czerwca do mrozów – nierzadko ostatnie kwiaty przysypuje śnieg. Liście są niezbyt duże, soczyście zielone, gęsto ułożone na silnych, prostych pędach pochylających się pod ciężarem kwiatów. Pędy są zielone, dość kolczaste, sztywne. Krzewy rosną silnie, są niezbyt gęste, wymagają podpór, mogą być rozpinane na niedużych konstrukcjach tak, jak róże pnące. Krzewy dorastają do wysokości 1,5-2 m, sadzone pojedynczo mają dość regularny pokrój, są szerokie – około 1,2 m. Odporność na mróz dość dobra, ale wskazane okrywanie krzewu w całości na zimę. Nie jest szczególnie podatna na choroby, jednak zwłaszcza w wilgotne lata wymaga ochrony przeciwgrzybowej. Wiosną wskazane lekkie cięcie, po kwitnieniu wycinanie całych kwiatostanów. Najlepiej rośnie na stanowiskach nasłonecznionych ale toleruje lekki półcień. Wymagania glebowe podobne jak u innych róż, najlepsza jest dobrze uprawiona gleba ogrodowa. Odpowiednia odmiana do sadzenia pojedynczo i w niewielkich grupach, na tle zieleni, przy podporach oraz w kompozycjach z innymi gatunkami, zwłaszcza bylin, roślin jednorocznych, także w stylu wiejskim, swobodnym. Znajduje zastosowanie w parkach, dużych i małych ogrodach przydomowych. Czasem sadzona w pojemnikach i okulizowana w formie piennej. Odległość sadzenia – około 1 m.

autorzy opisu tekstowego: Marta Monder; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Reimer Kordes Niemcy; wprowadzenie do handlu: W. Kordes’ Söhne 1951
grupa roślin róże
grupa użytkowa róże parkowe
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pełne
pachnące
kwiatostan
barwa kwiatów różowe
pora kwitnienia czerwiec
lipiec
sierpień
wrzesień
październik
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory pachnące kwiaty
ozdobne z kwiatów
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
rabaty
pojemniki, balkony, tarasy
kwiaty cięte
suche bukiety
w grupach
soliter (pojedynczo)
nagrody Anerkante Deutsche Rose 1950; National Rose Society Certificate of Merit 1950
strefa 6a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Marta Monder Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: tawułka chińska \'Purpurlanze\'

Astilbe chinensis 'Purpurlanze'

tawułka chińska 'Purpurlanze'

Wysoka odmiana tawułki chińskiej, wymagającej mniejszej wilgotności podłoża niż inne gatunki tawułek. Rozrasta się za pomocą średniej długości rozłogów podziemnych. Pędy wyprostowane, wysokości czasami ponad 1 m. Łodygi i ogonki liściowe pokryte brązowymi włoskami. Liście podwójnie lub potrójnie trójdzielne. Listki wydłużone, jajowate, podwójnie, piłkowane. Kwiatostany zwarte, ale smukłe, z wyglądu puszyste, czerwonopurpurowe. Nasady rozgałęzień w kwiatostanie wełniste. Kwiatostany raczej wąskie. Pojawiają się pod koniec sierpnia. Kwitnienie długie, aż do jesiennych chłodów. Wymaga gleby próchnicznej, przepuszczalnej, wilgotnej, choć toleruje krótkie i niewielkie niedobory wilgoci. Tolerancyjna na silne nasłonecznienie do pewnego stopnia, ale im bardziej słoneczne miejsce, tym podłoże powinno być wilgotniejsze. Odporna na choroby i szkodniki. Rozpoczyna wegetację dość wcześnie wiosną. Młode liście i wierzchołki pędów mogą być uszkadzane przez późne i silniejsze przymrozki wiosenne. Opóźnia to nieco wzrost i rozwój, ale mimo to tawułki chińskie są bylinami bardzo odpornymi na mróz i nie wymagają specjalnych zabezpieczeń przed mrozem. Kwiaty wabią motyle. Zaschnięte kwiatostany pozostają wyprostowane i brązowe. Pozostawia się je niekiedy dla zimowego urozmaicenia ogrodu. Ze względu na wysokość w czasie kwitnienia nadaje się bardziej na cieniste rabaty bylinowe, niż do zadarniania. Zaleca się sadzenie 8 roślin na m2, ale im szybciej chcemy uzyskać efekt dekoracyjny, tym należy sadzić rośliny gęściej.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
204
osób online