Rosa rugosa

róża pomarszczona

Synonim łaciński.: Rosa x rugosa

pokrój: krzewiasty rozłożysty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: roślina tolerancyjna

walory: roślina miododajna

zastosowanie: zieleń publiczna

Róża pomarszczona przywieziona z Dalekiego Wschodu do Europy w 1796 roku jest gatunkiem szeroko rozpowszechnionym w uprawie. Do najważniejszych jej zalet należy zaliczyć: długi okres i powtarzanie kwitnienia, dekoracyjne i pachnące kwiaty, ozdobne i jadalne owoce o dużej wartości odżywczej, łatwość uprawy i wysoką tolerancję na niesprzyjające warunki środowiska: zanieczyszczenie powietrza, zasolenie, suszę, zagęszczenie podłoża oraz odporność na podstawowe choroby róż - czarną plamistość i mączniaka prawdziwego. Z tego powodu od połowy XIX w. próbowano wykorzystać gatunek w hodowli i krzyżowano z licznymi przedstawicielami różnych grup róż. Uzyskano wiele ciekawych i wartościowych odmian, zwłaszcza róż parkowych, okrywowych i owocowych. Róża pomarszczona jest krzewem dorastającym do 1-2 m wysokości, szeroko rozrastającym się za pomocą odrostów korzeniowych. Aby ograniczyć jej ekspansywny charakter należy systematycznie usuwać pojawiające się odrosty albo posadzić w miejscach o ograniczonej przestrzeni (np. rabaty otoczone regularnie koszonym trawnikiem). Pędy są grube, proste, sztywne, wzniesione, zwykle słabo rozgałęzione, ale na szczytach silniej, o bardzo licznych szczeciniastych i igiełkowatych kolcach. Liście duże, zwykle jasnozielone, błyszczące, o pomarszczonej powierzchni, spodem jaśniejsze i owłosione. Jesienią liście przebarwiają się na żółto. Kwiaty amarantowe, dość duże, o średnicy 6-12 cm, o dużych płatkach, żółtych pręcikach, silnie pachnące, skupione najczęściej po kilka na szczytach bocznych pędów. Pojawiają się licznie od końca maja i potem, coraz słabiej, do jesieni. Owoce pozorne są płaskokuliste, duże, średnicy około 3 cm, pomarańczowoczerwone, o mięsistym hipancjum, dojrzewające niejednocześnie do późnej jesieni i pozostające na krzewach. Gatunek odporny na mróz, nie wymaga okrywania. Cięcie odmładzające zaleca się wykonywać raz na kilka lat. Krzewy tolerują stanowiska gorące i mocno nasłonecznione, gleby, suche, piaszczyste i kwaśne. Jest to jeden z najcenniejszych, niezastąpionych gatunków do miast – do obsadzania szlaków komunikacyjnych, nasypów dróg i kolei – gatunek glebochronny, zagospodarowywania terenów poprzemysłowych. Gatunek może być stosowany jako róża okrywowa i parkowa w miejscach trudnodostępnych. Nadaje się do tworzenia żywopłotów. Owoce wykorzystuje się w kuchni, z płatków można przyrządzać desery i konfitury. Przeciętna rozstawa sadzenia 1 m.

autorzy opisu tekstowego: Marta Monder; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny Daleki Wschód, Zachodnia Azja, Chiny, Półwysep Koreański, Japonia, Kamczatka, głównie wybrzeża morskie
pochodzenie pierwsza publikacja: Carl Peter Thunberg 1784 Flora Japonica; wprowadzenie do handlu: Carl Peter Thunberg ok. 1826 Europa
grupa roślin róże
grupa użytkowa róże okrywowe
róże parkowe
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) jasnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pojedyncze
pachnące
kwiatostan
barwa kwiatów różowe
pora kwitnienia czerwiec
lipiec
sierpień
owoce czerwone
pomarańczowe
ozdobne i jadalne
pora owocowania lipiec
sierpień
wrzesień
październik
listopad
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność roślina tolerancyjna
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory jadalne owoce
ładne jesienne zabarwienie
odporność na zanieczyszczenia
ozdobne owoce
pachnące kwiaty
ozdobne z kwiatów
ozdobne z liści/igieł
roślina miododajna
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
rekultywacja
zieleń publiczna
roślina okrywowa
ogrody wrzosowiskowe
ogrody orientalne
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
rabaty
suche bukiety
w grupach
soliter (pojedynczo)
owoce deserowe
owoce na przetwory
strefa 4
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Marta Monder Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża \'Parade\'

Rosa 'Parade'

róża 'Parade'

Róża parkowa lub pnąca o intensywnej czerwonej barwie kwitów. Pąki duże, stożkowate, szlachetnie zbudowane, rozwijające się w duże kwiaty o średnicy 10-12 cm. Kwiaty są pełne, początkowo szlachetnego kształtu, potem rozetowe, zbudowane z około 35 płatków. Płatki zewnętrzne są większe od płatków wewnętrznych, karminowoczerwone, jednolicie wybarwione, nie blakną podczas upałów. Kwiaty pachną przyjemnie, niezbyt intensywnie. Kwiaty są zebrane od kilku do kilkunastu w dużych kwiatostanach na szczytach jednorocznych pędów oraz wzdłuż pędów ubiegłorocznych i starszych. Krzew kwitnie obficie od połowy czerwca, potem po przycięciu powtarza słabsze kwitnienie do późnej jesieni. Wiążące się owoce (nieozdobne) opóźniają powtarzanie kwitnienia. Kwiaty są dość odporne na warunki pogodowe, ale przy obfitych i długich opadach deszczu nie rozwijają się prawidłowo i mogą zagniwać na pędach. Liście są duże, soczyście ciemnozielone, lekko połyskujące, osadzone na grubych i sztywnych, ciemnozielonych pędach pokrytych licznymi, czerwonymi kolcami. Dość mrozoodporna ale zaleca się okrywanie na zimę kopczykiem podstawy krzewów, a pędów matą słomianą lub agrowłókniną. Po przemarznięciu dobrze regeneruje się. Wymaga podpór, stabilnych i mocnych, bo ciężkie pędy z kwiatami wymagają wsparcia. Rośnie średnio silnie, dobrze się krzewi, osiąga około 2 m wysokości. Cięcie podstawowe przeprowadza się wiosną. Krzewy sadzi się pojedynczo lub po kilka w odległości 1-1,2 m, lub bezpośrednio przy podporach.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11150
rośliny
7674
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-07
Berberis ×media 'Red Jewel'
17855
zdjęć
8929
roślin w produkcji
303
osób online