Schivereckia podolica
smaglica podolska
Niewielka bylina występująca w naturze na izolowanych górskich stanowiskach od Uralu, przez Ukrainę, Rumunię po Mołdawię i Bałkany. Tworzy gęste, zwarte poduszki dorastające do 25 cm wysokości. Liście półzimozielone, ciemnozielone, o długości do 1,5 cm. Odziomkowe są łopatkowate, wydłużone i zebrane w rozety. Liście łodygowe siedzące, jajowato-lancetowate. Łodygi kwiatostanowe dorastają do około 25 cm wysokości. Kwiaty małe, białe, o średnicy 5-8 mm, zebrane po około 30 w groniaste kwiatostany na szczytach pędów. Kwitnie wiosną, zwykle w kwietniu, maju. Ten gatunek najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, w niezbyt wilgotnym, dobrze przepuszczalnym podłożu o odczynie zasadowym. Wytwarza długi korzeń palowy i słabo toleruje bliską obecność roślin, które mogłyby ją zacieniać. Roślina w pełni odporna na mróz. Przydatna do ogrodów przydomowych do uprawy w alpinariach, ogrodach skalnych i na rabatach.
| zasięg geograficzny | Europa Wschodnia, od Uralu, przez Ukrainę, Rumunię po Mołdawię i Bałkany |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
