Spiraea nipponica 'Snowmound'

tawuła nippońska 'Snowmound'

Synonim łaciński.: Spiraea nipponica var. tosaensis HORT.

pokrój: krzewiasty wyprostowany

pokrój: krzewiasty rozłożysty

pokrój: półkulisty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

rodzaj gleby: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Szeroko rozłożysty, bardzo efektownie kwitnący krzew, o sztywnych, prostych pędach, dorastający do 1,5 m wys. i do 2 m szer. Liście drobne, wąskolancetowate, ciemnozielone. Kwiaty białe, w małych gronach, całkowicie pokrywające zeszłoroczne pędy, VI. Stanowisko słoneczne lub częściowo zacienione. Rośnie na wszystkich ogrodowych glebach, ale lepiej na żyznych i wilgotnych. Odporny na niskie temperatury. Piękny późnowiosenny akcent w każdym ogrodzie. Polecany na niecięte żywopłoty.

autorzy opisu tekstowego: Magdalena Tomżyńska TOMŻYŃSKI Szkółka Roślin

grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste krzewy
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
krzewiasty rozłożysty
półkulisty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów białe
pora kwitnienia czerwiec
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
roślina tolerancyjna
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
roślina tolerancyjna
walory ciekawy pokrój
odporność na zanieczyszczenia
ozdobne z kwiatów
ozdobne z liści/igieł
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
szpaler
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 6
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Maria Bigoszyńska-Łazucka Gospodarstwo Szkółkarskie ŁAZUCCY

Poznaj również

zdjecie rosliny: cis pospolity \'Melfard\'

Taxus baccata 'Melfard'

cis pospolity 'Melfard'

Odmiana duńskiego pochodzenia, znaleziona przed 1970 rokiem. Jest ona ogólnie podobna do popularnej odmiany ‘Fastigiata’ ale ma bardziej wąskokolumnowy pokrój i wolniejszy wzrost, osiągając w wieku 10 lat do 1,5 m wysokości i 0,6 m średnicy. Stare egzemplarze osiągają do 3 m wysokości. Wszystkie pędy są wzniesione, wyprostowane, sztywne, równolegle ułożone i pokryte błyszczącymi, ciemnozielonymi igłami do 3 cm długości i około 2,5 mm szerokości. Igły są ułożone niemal prostopadle w stosunku do pędów, okalając je równomiernie. Odmiana ta jest żeńska i zawiązuje dużo nasion pokrytych czerwoną (jadalną!) osnówką. Cis do uprawy wymaga gleb dosyć żyznych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych, ale z powodzeniem znosi także okresy suszy. Nie rośnie na glebach zimnych, kwaśnych i podmokłych a także na suchych glebach piaszczystych. W czasie ostrych zim może przemarzać lub wysychać, szczególnie od strony południowej, dlatego do jego uprawy lepiej wybierać stanowiska półcieniste, a nawet cieniste, (ewentualnie cieniować w okresie mroźnych zim). Krzewy odmiany ‘Melfard‘ są polecane do małych ogrodów, gdzie dobrze prezentują się sadzone pojedynczo lub w kompozycjach z innymi roślinami iglastymi, oraz do uprawy pojemnikowej na balkonach i tarasach, szczególnie o wystawie północnej. W uprawie warto zwrócić uwagę na miseczniki, które chętnie opanowują rośliny. Odmiana wyróżnia się lepszą mrozoodpornością w stosunku do odmiany ‘Fastigiata’.

zdjecie rosliny: jałowiec pospolity

Juniperus communis

jałowiec pospolity

Zimozielony krzew lub drzewo o zmiennym pokroju: kolumnowym, stożkowym lub jajowatym, wąskim bądź szerokim, często nieregularnym. Dorasta do 4-5 m wysokości, ale w sprzyjających warunkach może osiągać ponad 10 m. Kora szarobrązowa, u starszych okazów łuszcząca się cienkimi płatami. Pędy graniaste, gałęzie wyprostowane lub zwisające. Igły sztywne, ostro zakończone, kłujące, zwykle 10-15 mm długie i 1-2 mm szerokie, osadzone po 3 w okółku, sinozielone. Na górnej powierzchni igieł widoczne dwa paski białego, woskowego nalotu, nierzadko zlewające się w jeden. Kwiaty zwykle dwupienne. Szyszkojagody kuliste, średnicy 5-9 mm, początkowo zielone, pokryte sinym nalotem, dojrzewają w 2-3 roku po kwitnieniu i wtedy stają się granatowe. Gatunek o wyjątkowo niewielkich wymaganiach siedliskowych, ale jednocześnie bardzo tolerancyjny w stosunku do podłoża, w naturze spotykany zarówno na piaszczystych wydmach, jak i na torfowiskach. W uprawie polecany do sadzenia na glebach lekkich, suchych, piaszczystych, w miejscach słonecznych. Ze względu na płytki i rozległy system korzeniowy źle znosi przesadzanie. Odporny na mróz i suszę. Doskonały do zadrzewień krajobrazowych i zestawień z krajowymi gatunkami: brzozami, sosnami oraz modrzewiami. Polecany do sadzenia w ogrodach przydomowych, na wrzosowiskach, pojedynczo oraz w grupach. W koronach jałowców chętnie gniazdują ptaki krajowe, zaś szyszkojagody stanowią przysmak kwiczołów i jemiołuszek. Dojrzałe szyszkojagody od stuleci są wykorzystywane w kuchni staropolskiej, między innymi jako dodatek do bigosu.

Statystyka e-katalogu roślin

11150
rośliny
7674
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-07
Berberis ×media 'Red Jewel'
17855
zdjęć
8929
roślin w produkcji
546
osób online