Taxus baccata

cis pospolity

pokrój: szerokostożkowy

docelowa wysokość: od 5 m do 10 m

nasłonecznienie: stanowisko cieniste

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

wilgotność: podłoże wilgotne

Krajowy gatunek, będący pod ścisłą ochroną, tworzący drzewa lub duże krzewy o powolnym wzroście, które w wieku 30 lat osiągają około 3-4 m wysokości. Stare drzewa w klimacie Polski dorastają do 8-15 m wysokości. Pokrój młodych roślin jest stożkowy a w starszym wieku zaokrąglony. Igły zimozielone, ułożone grzebieniasto, ciemnozielone, mają 2-3 cm długości i do 2,5 mm szerokości. Rośliny dwupienne. U okazów żeńskich liczne „owoce” pokryte czerwoną (jadalną!) osnówką. Osnówki wybarwiają się na czerwono na przełomie VIII/IX i opadają na ziemię. Są one bardzo chętnie zjadane przez ptaki. Cis do uprawy wymaga gleb dość żyznych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych, ale z powodzeniem znosi także okresy suszy. Nie rośnie na glebach zimnych, kwaśnych i podmokłych a także na suchych glebach piaszczystych. W czasie ostrych zim może przemarzać lub wysychać szczególnie od strony południowej, dlatego do jego uprawy lepiej wybierać stanowiska półcieniste a nawet cieniste (ewentualnie cieniować w okresie mroźnych zim). Ponieważ świetnie znosi cięcie i strzyżenie jest podstawową rośliną na formowane żywopłoty i strzyżone figury ogrodowe, szczególnie w zachodniej części Polski.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny Europa, północna Afryka, Kaukaz, zachodnia Azja
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma małe drzewo lub duży krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój szerokostożkowy
docelowa wysokość od 5 m do 10 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce czerwone
nasłonecznienie stanowisko cieniste
stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
podłoże wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby próchniczna
walory ozdobne owoce
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
żywopłot
soliter (pojedynczo)
strefa 6b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: hortensja ogrodowa \'Hamburg\'

Hydrangea macrophylla 'Hamburg'

hortensja ogrodowa 'Hamburg'

Szybko rosnący krzew o półkulistym pokroju oraz silnych, wyprostowanych pędach, na szczycie których w czerwcu ukazują się atrakcyjne, różowofioletowe kwiatostany. Krzewy dorastają do 1,3 m wysokości oraz podobnej średnicy. Okazałe, umiarkowanie ciemnozielone, półmatowe liście, brzegiem ząbkowane są osadzone na grubych ogonkach liściowych. Jesienią liście przebarwiają się na brązowo i opadają. Kwiatostany są zbudowane z dekoracyjnych kwiatów płonnych, które w zależności od pH podłoża przyjmują barwę od ciemnoróżowej (gleby zasadowe) do fioletowej i ciemnoniebieskiej (gleby kwaśne). Czasami na jednym krzewie tworzą się kwiatostany o zróżnicowanej kolorystyce. Kwiatostany są średniej wielkości, mają do 20 cm średnicy. Pojedyncze kwiaty mają 4 płatki o karbowanych brzegach, białawych u samej podstawy. Pod względem botanicznym płatki te są rozrośniętymi, wybarwionymi działkami kielicha. Kwiaty pojawiające się w czerwcu, zawiązują się latem poprzedniego roku, dlatego pędów nie należy wiosną przycinać, a jedynie usuwać pędy stare, przemarznięte i suche. Odmiana polecana do uprawy na glebach żyznych, stale umiarkowanie wilgotnych i przepuszczalnych. W okresie kwitnienia ma duże zapotrzebowanie na wodę. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, osłoniętych od wiatru. W ostre zimy krzewy mogą przemarzać, dlatego na wschodzie kraju wymagają zabezpieczania na zimę. Na zachodzie kraju zimują dobrze. Jeśli nawet pędy przemarzną, to krzewy dobrze regenerują z pąków przyziemnych, ale wówczas nie zakwitną w danym roku. Ich ozdobą pozostaną bujne liście. Roślina polecana do uprawy w miejscach wyeksponowanych w ogrodach przydomowych oraz w grupach w parkach i w zieleni osiedlowej. Nadaje się do uprawy w pojemnikach.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: dzwonek skupiony \'Alba\'

Campanula glomerata 'Alba'

dzwonek skupiony 'Alba'

Bylina o wyprostowanych, słabo rozgałęzionych łodygach, rozrastająca się za pomocą podziemnych rozłogów. Z czasem tworzy zwarte łany, a nie oddzielne kępy. Wyrasta do wysokości 50 cm. Łodygi proste, mało rozgałęzione, sztywne, nieco kanciaste i czerwonawo nabiegłe. Liście odziomkowe jajowate, o nasadzie sercowatej, długości 4-9 cm, na ogonkach. Liście łodygowe węższe, zaostrzone, siedzące, wszystkie nieregularnie ząbkowane i pokryte ostrymi, ciemnofioletowymi włoskami. Dzwonkowate kwiaty gęsto skupione, zwrócone do góry, czysto białe, zebrane w gęste, główkowate kwiatostany, osadzone na wierzchołkach łodyg i wyrastające z kątów liści położonych niżej. Rozkwitają od czerwca do sierpnia. Dzwonek ten można uprawiać na każdej glebie, byle nie nazbyt wilgotnej, najlepiej umiarkowanie suchej lub lekko wilgotnej, w miejscach słonecznych. Jest jedną z najodporniejszych na mróz bylin. Po kwitnieniu ścina się pędy kwiatostanowe, jesienią mogą czasem pojawić się pędy i ponownie zakwitnąć. Przed nadejściem zimy ścina się części nadziemne tuż przy gruncie. Latem dzwonek skupiony nie wygląda okazale, zwłaszcza w suchych miejscach. Trzeba o tym pamiętać dobierając rośliny sąsiednie. Na rabatach zaleca się go sadzić obok krwawników, wiesiołków, nachyłków, lilii i maków. Można wprowadzać do założeń naturalistycznych, na przykład jako składnik łąki kwietnej.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
116
osób online