Taxus baccata 'Fastigiata'

cis pospolity 'Fastigiata'

Grupa Fastigiata

Synonim łaciński.: Taxus baccata 'Stricta'

pokrój: kolumnowy

docelowa wysokość: od 3 m do 5 m

nasłonecznienie: stanowisko cieniste

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

Krzew iglasty o szerokokolumnowym pokroju i umiarkowanym tempie wzrostu. Po 10 latach uprawy dorasta do 1,5 m wysokości. Docelowo osiąga 3 do 5 m wysokości. Wszystkie pędy są wzniesione, wyprostowane, sztywne, ułożone wobec siebie blisko i równolegle. Młode gałązki pokrywa oliwkowa kora. Ciemnozielone, błyszczące igły mają do 2-3 cm długości i około 1,5 mm szerokości, są ułożone niemal prostopadle w stosunku do pędów, okalając je równomiernie. Odmiana żeńska, zawiązującą nasiona otoczone czerwonymi, jadalnymi osnówkami (jedyna część cisa pozbawiona trującej taksyny). Ponieważ rośliny o podobnym pokroju uzyskiwano wielokrotnie z wysiewu nasion, w handlu pod tą samą nazwą bywają oferowane także formy męskie. Podobne odmiany to np. ‘Fastigiata Robusta’ i ‘Erecta’. Krzew tolerancyjny w stosunku do nasłonecznienia. Preferuje gleby umiarkowanie wilgotne, o obojętnym lub zasadowym pH, stanowiska osłonięte zimą od wiatru. Odmiana średnio odporna na mróz, w ostre zimy może podmarzać, ale charakteryzuje się wysokimi zdolnościami regeneracyjnymi. Nawet bardzo silnie przycięta szybko odbija i odtwarza utracone gałęzie. Roślina zdrowa, ale w szkółkach bywa porażana przez misecznika. Szkodnik ten żeruje na pędach i liściach, ukrywając się pod małymi, brązowymi miseczkami. Miseczniki najskuteczniej zwalcza się w czerwcu, gdy wylęgają się młode larwy, stosując oprysk odpowiednim środkiem ochrony roślin. Cis pospolity ‘Fastigiata’ jest jedną z ładniejszych odmian kolumnowych polecanych do uprawy w niewielkich ogrodach przydomowych, gdzie ze względu na brak miejsca nie można zastosować form silnie rosnących. Dobrze prezentuje się sadzony pojedynczo lub w grupach, w kompozycjach z innymi roślinami iglastymi, a także w formie szpalerów.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Willis Irlandia, 1780 r.
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój kolumnowy
docelowa wysokość od 3 m do 5 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce czerwone
ozdobne
nasłonecznienie stanowisko cieniste
stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
walory ciekawy pokrój
ozdobne owoce
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
szpaler
żywopłot
ogrody skalne
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 6b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: zawilec wielkokwiatowy \'Elise Feldman\'

Anemone sylvestris 'Elise Feldman'

zawilec wielkokwiatowy 'Elise Feldman'

Efektowna odmiana zawilca wielkokwiatowego o pełnych kwiatach. Tworzy przyziemne rozety wysokości 20 cm i średnicy 30-40 cm, z odziomkowych, długoogonkowych, 3-5 dzielnych liści. Liście ciemnozielone, klinowate u nasady, na brzegach ząbkowane lub grubo wcinane, spodem owłosione. W maju i czerwcu nad rozetą liściową wyrastają liczne, wyprostowane pędy kwiatowe, wysokości 30-40 cm, z okółkiem liści podkwiatostanowych i jednym, pełnym kwiatem na wierzchołku. Kwiaty śnieżnobiałe, z zielonym środkiem i żółtymi pręcikami mają średnicę 5-7 cm i przypominają pomponowe kwiaty dalii. Wydzielają delikatny zapach. Przycięcie przekwitłych kwiatów sprawia, iż jesienią rośliny zakwitają ponownie, choć mniej obficie. Odmiana dobrze rosnąca zarówno w słońcu, jak lekkim ocienieniu wyższych bylin, drzew i krzewów. Niewybredna, co do podłoża. Najlepiej czuje się na glebach zasadowych, średnio zwięzłych, zasobnych w składniki pokarmowe, z dużą zawartością próchnicy. Optymalne dla wzrostu roślin są podłoża stale umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne. Znosi okresowe susze. Roślina zupełnie mrozoodporna, wytrzymująca temperatury do -30ºC. Rozmnażana przez podziemne kłącza. Wspaniale prezentuje się w różnej wielkości grupach, na rabatach z innymi bylinami oraz w bliskim sąsiedztwie drzew i krzewów, zwłaszcza w ogrodach naturalistycznych i nieformalnych. Doskonała roślina okrywowa (8-11 roślin na m2), przydatna do sadzenia na otwartych przestrzeniach, zwłaszcza na słonecznych skarpach, tarasach i w ogrodach skalnych. Ścięte kwiaty długo utrzymują świeżość w wazonie.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11149
rośliny
7671
opisów

Ostatni wpis:

2022-11-23
Berberis thunbergii 'Atropurpurea'
17852
zdjęć
8937
roślin w produkcji
103
osób online