Taxus baccata 'Fastigiata Aurea'

cis pospolity 'Fastigiata Aurea'

Grupa Fastigiata

pokrój: kolumnowy

docelowa wysokość: od 3 m do 5 m

nasłonecznienie: stanowisko cieniste

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże wilgotne

Stara odmiana o kolumnowym pokroju i raczej wolnym tempie wzrostu, notowana w literaturze ogrodniczej już w 1867 roku. Po 10 latach uprawy rośliny dorastają do 1,5 m wysokości i 0,6 m średnicy. Stare egzemplarze osiągają do 5 m wysokości. Wszystkie pędy są wzniesione, wyprostowane, sztywne, równolegle ułożone i pokryte błyszczącymi, złocistożółtymi igłami do 2-3 cm długości i około 2 mm szerokości. Igły są ułożone niemal prostopadle w stosunku do pędów, okalając je równomiernie. Ponieważ odmiana ta była przez lata rozmnażana generatywnie na rynku spotykane są jej różne sporty, które mogą się różnić tempem wzrostu, szerokością i płcią. Dlatego często w literaturze jest opisywana jako grupa Fastigiata Aurea. Cis do uprawy wymaga gleb dosyć żyznych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych, ale z powodzeniem znosi także okresy suszy. Nie rośnie na glebach zimnych, kwaśnych i podmokłych a także na suchych glebach piaszczystych. W czasie ostrych zim może przemarzać lub wysychać, szczególnie od strony południowej, dlatego do jego uprawy lepiej wybierać stanowiska półcieniste a nawet cieniste (ewentualnie cieniować w okresie mroźnych zim). Krzewy odmiany ‘Fastigiata Aurea‘ są polecane do sadzenia w małych ogrodach, gdzie dobrze prezentują się sadzone pojedynczo, lub w grupach, w kompozycjach z innymi roślinami iglastymi, a także w formie szpalerów. W uprawie warto zwrócić uwagę na miseczniki, które chętnie opanowują rośliny.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie pierwsza publikacja: Seneclauze 1867
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój kolumnowy
docelowa wysokość od 3 m do 5 m
barwa liści (igieł) żółte, złociste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce czerwone
ozdobne i jadalne
nasłonecznienie stanowisko cieniste
stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby próchniczna
walory ciekawy pokrój
ozdobne owoce
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
szpaler
pojemniki, balkony, tarasy
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 6b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: borówka wysoka  \'Chanticleer\'

Vaccinium corymbosum 'Chanticleer'

borówka wysoka 'Chanticleer'

Plenna, wcześnie dojrzewająca odmiana borówki o smacznych, słodko-kwaśnych owocach i szybkim tempie wzrostu. Odmiana wyselekcjonowana w 1978 roku przez A.D. Drapera, G.J. Galletta i G. Jelenkovica z siewek uzyskanych w wyniku krzyżowania Vaccinium corymbosum G-180 i ME-US 6620 wykonanego w 1974 roku w New Jersey Agricultural Experiment Station w USA. Krzew o wzniesionym pokroju, sztywnych pędach. Dorasta do 1,5 m wysokości. Liście eliptyczne, ciemnozielone, skórzaste, silnie unerwione. Jesienią pięknie przebarwiają się w ciepłych odcieniach barwy pomarańczowej, czerwieni oraz purpury. W maju z pąków generatywnych rozwijają się beczułkowate, kremowe kwiaty, chętnie odwiedzane przez owady zapylające. Owoce średniej wielkości lub duże, kuliste, lekko spłaszczone, jasnoniebieskie, jędrne, dzięki czemu dobrze znoszą przechowywanie i transport, zebrane w szczytowych gronach. Dojrzewają wcześnie, już na początku lipca. Jagody po schłodzeniu są bardzo aromatyczne. W pierwszym zbiorze pozyskuje się około połowy wszystkich owoców. Owoce deserowe, polecane do spożywania na surowo, a także do mrożenia, przetwarzania na dżemy i galaretki. Krzewy łatwe w uprawie. Wymagają gleb lekkich, próchniczych, wilgotnych i przewiewnych, kwaśnych, o pH 3,5-4,5. Mają małe wymagania pokarmowe, dlatego gleby pod ich uprawę nie muszą być żyzne. Jeśli odczyn podłoża w miejscu sadzenia jest wyższy, najlepiej przekopać górną warstwę gleby z mieszaniną kwaśnego torfu oraz przekompostowanej kory sosnowej. Zastosowanie kory sosnowej jako ściółki oraz kwaśnych nawozów (np. siarczan amonu) sprzyja utrzymaniu niskiego pH podłoża. Krzewy należy sadzić na miejscach słonecznych. Przez pierwsze 4 lata nie wymagają cięcia. Później należy usuwać najstarsze pędy, pozostawiając 6-8 najsilniejszych pędów głównych. Rośliny zdrowe, odporne na mróz. Mogą być sadzone na specjalnie dla nich przygotowanych rabatach lub z roślinami ozdobnymi na wrzosowiskach oraz w towarzystwie innych ozdobnych krzewów preferujących kwaśne podłoże.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11149
rośliny
7671
opisów

Ostatni wpis:

2022-11-23
Berberis thunbergii 'Atropurpurea'
17852
zdjęć
8937
roślin w produkcji
88
osób online