Taxus baccata 'Washingtonii'

cis pospolity 'Washingtonii'

Grupa Washington

pokrój: krzewiasty wyprostowany

docelowa wysokość: od 2 m do 3 m

nasłonecznienie: stanowisko półcieniste

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

zastosowanie: zieleń publiczna

Odmiana zaliczana do grupy cisów drzewiastych o dość silnym wzroście. Krzewy mają gałęzie wzniesione do góry, są najszersze w środkowej części. Po 15 latach dorastają do wys. 2 m i osiągają szer. 2-2,5 m. Igły krótkie (zwykle dł. 2-2,5 cm), z szerokimi obrzeżeniami intensywnie żółtej barwy, a wiosną na nowych przyrostach - całkowicie żółte. Jesienią i zimą są bardziej zielone. Odmiana płci żeńskiej, krzewy zawiązują nasiona otoczone osnówkami, które w niektórych latach są dość liczne i stanowią dodatkową ozdobę. W uprawie wymagają gleb przeciętnych lub żyznych, zwięzłych, umiarkowanie wilgotnych, stanowisk lekko ocienionych lub cienistych. Odmiana dobra do kolorystycznych zestawień. Polecana do ogrodów przydomowych, kolekcji roślin iglastych, starych ogrodów i parków, nadaje się na żywopłoty formowane o wys. do 2 m oraz na szerokie szpalery naturalne, niewymagające cięcia.

autorzy opisu tekstowego: Adam Marosz; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie wprowadzenie do handlu: 1864 Wielka Brytania
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość od 2 m do 3 m
barwa liści (igieł) żółte, złociste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
owoce czerwone
ozdobne
nasłonecznienie stanowisko półcieniste
stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
gliniasta
walory ciekawy pokrój
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
zieleń publiczna
żywopłot
rabaty
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Adam Marosz Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: powojnik mandżurski

Clematis mandschurica

powojnik mandżurski

Bylina o wiotkich, pokładających się pędach, niebieskawozielonych liściach i drobnych białych kwiatach zebranych w obfite kwiatostany. Naturalnie występuje w Mongolii, południowo-wschodniej Rosji, północno-wschodnich Chinach oraz w Korei. Powojnik ten rośne szybko, jest łatwy w uprawie, zdrowy i bardzo odporny na mróz. Prowadzony przy podporach dorasta do 1,5-2 m wysokości. Liście są złożone, pierzaste, osadzone na sztywnych ogonkach liściowych, które nie wykazują zdolności do owijania się wokół napotkanych podpór, dlatego roślina sama się nie wspina. Od lipca do września cała roślina jest obsypana drobnymi, białymi kwiatami przypominającymi gwiazdki. Kwiaty mają do 2 cm średnicy, są zbudowane z 4 długich, lancetowatych działek otaczających liczne, kremowoseledynowe pręciki. Kwiaty wydzielają przyjemny zapach. Na zimę pędy i liście zasychają. Wiosną trzeba je obciąć, aby zrobić miejsce wyrastającym z ziemi młodym pędom. Roślina nie ma specjalnych wymagań glebowych. Dobrze rośnie na większości przeciętnych, umiarkowanie wilgotnych gleb ogrodowych o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Preferuje stanowiska słoneczne, ale może też rosnąć w półcieniu, na wystawie wschodniej lub zachodniej. Nadaje się do sadzenia między krzewami lub pnączami o ciemnych liściach lub kwiatach, rozświetlając kompozycje i dodając im lekkości oraz przy różnego rodzaju podporach. Roślina pozostawiona bez podpór płoży się po ziemi. Ładnie przeplata się z innymi roślinami.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: świerk kłujący forma niebieska

Picea pungens f. glauca

świerk kłujący forma niebieska

Nazwa zbiorowa dla wszystkich form o cechach gatunku, srebrzystym zabarwieniu igieł i nieznanej tożsamości odmianowej. Poszczególne egzemplarze mogą różnić się pomiędzy sobą, ponieważ zwykle rośliny rozmnażane są przez wysiew nasion, a następnie selekcję najlepiej wybarwionych egzemplarzy. Rośliny o takich cechach występują także w naturalnym środowisku Gór Skalistych w zachodniej części Ameryki Północnej. Jest to duże drzewo o regularnym, stożkowym pokroju, powszechnie znane jako srebrny świerk. Na naturalnych stanowiskach osiąga wysokość ponad 30 m. Drzewa rosnące swobodnie posiadają korony ugałęzione do samej ziemi. Gałęzie sztywne, odstające pod kątem prostym od przewodnika. Igły sztywne, zaostrzone, bardzo kłujące, do 3 cm długości, czterokanciaste, ułożone promieniście, srebrzystozielone do srebrzystych. Poszczególne egzemplarze różnią się od siebie intensywnością barwy. Szyszki zwisające, jasnobrązowe, długości 8-10 cm, z drobnymi, miękkimi, pofalowanymi łuskami. Gatunek światłolubny, odporny na niskie temperatury i warunki miejskie. Wymagania glebowe i wilgotnościowe małe. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, wilgotnych, przepuszczalnych, kwaśnych lub lekko kwaśnych. Polecany do nasadzeń pojedynczych i kompozycji ogrodowych oraz szpalerów. Często wykorzystywany jako bożonarodzeniowa choinka. Gałęzie wykorzystywane do kompozycji bukieciarskich. Gatunek uprawiany z nasion, wskutek tego sadzonki różnią się między sobą i w różnym stopniu zachowują cechy odmiany matecznej.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
211
osób online