Teucrium ×lucidrys

ożanka lśniąca

Synonim łaciński.: Teucrium massiliense HORT.

pokrój: kępiasty

pokrój: płożący

docelowa wysokość: od 0,2 m do 0,5 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże suche

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

Niewysoka, zadarniająca bylina tworząca łany osiągające 30-40 cm wysokości. Silnie się rozrasta za pomocą rozłogów. Tworzy cienkie, wzniesione, gęsto ulistnione łodygi, z ciemnozielonymi, jajowatymi listkami. Kwitnie obficie od lipca do sierpnia. Jasnoróżowe do purpurowych kwiaty mają dwuboczną symetrię (kwiaty wargowe) i są zebrane w luźne kwiatostany. Gatunek ten pochodzi z południowo-zachodnich Alp i jest podobny do ożanki właściwej. Roślina wymaga stanowiska słonecznego, ciepłego, gleby przepuszczalnej, raczej suchej, zawierającej więcej wapnia. Doskonale rośnie między skałami i kamieniami w ogrodach skalnych oraz na rabatach bylinowych.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny Południowo-zachodnie Alpy
grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój kępiasty
płożący
docelowa wysokość od 0,2 m do 0,5 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów purpurowe
różowe
pora kwitnienia lipiec
sierpień
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże suche
podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn zasadowy
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ozdobne z kwiatów
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
rabaty
w grupach
strefa 6a
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: ostrożeń japoński

Cirsium japonicum

ostrożeń japoński

Krótkowieczna, kolczasta bylina pochodząca z Japonii. Osiąga wysokość od 1 do 1,5 m przy średnicy ok. 0,6 m. Pędy sztywne, wzniesione, gałęziste, pokryte nielicznymi, znacznie od siebie oddalonymi, naprzeciwlegle ułożonymi liśćmi. Liście zielone, jajowatolancetowate, pierzastodzielne, o brzegu kolczasto-ząbkowanym, obejmujące nasadą łodygę. Dolne liście odziomkowe znacznie większe, nawet 30 cm długości, o kształcie podługowatojajowatym, pierzastodzielne lub klapowane, o brzegu silnie kolczasto-ząbkowanym. Tworzą przyziemną rozetę. Główną ozdobą rośliny są duże, lilaróżowe kwiaty rozwijające się od czerwca do sierpnia, na końcach sztywnych pędów kwiatostanowych (szypuł). Kwiaty to walcowatojajowate koszyczki kwiatowe o średnicy 4-5 cm, wyrastające pojedynczo lub skupione po kilka na szczycie. Otoczone są przez ułożone dachówkowato, w kilku rzędach, lancetowate, kolczasto zakończone okrywy koszyczka. Kwiaty w koszyczkach są obupłciowe, zapylane przez owady – pszczoły, motyle, ćmy i muchy. We wrześniu i październiku miejsce kwiatów zajmują owoce - niełupki z białym, pierzastym puchem kielichowym. Rośliny najlepiej rosną i kwitną posadzone w pełnym słońcu, na glebie piaszczysto-gliniastej, żyznej, stale umiarkowanie wilgotnej. Znoszą także lekki półcień i dadzą sobie radę na każdej przeciętnej glebie ogrodowej. Roślina mrozoodporna. Łatwo rozmnaża się przez wysiew nasion, a odmiany ogrodowe przez podział wiosną lub jesienią. By zapobiec samorozsiewaniu się nasion należy usuwać przekwitnięte kwiaty. Gatunek rzadko atakowany przez szkodniki i choroby. Ze względu na efektowny pokrój i ulistnienie jest cenną rośliną soliterową. Dobrze sprawdza się jako bylina rabatowa, zwłaszcza w ogrodach nieformalnych i japońskich. Ciekawie prezentuje się sadzona pojedynczo i w grupach, w ogrodach skalnych, na tle żwirowej płaszczyzny. Nadaje się na kwiat cięty i do suszonych bukietów, jednak ostre, kolczaste liście ograniczają jej użyteczność. Korzenie, liście i pędy tych roślin wykorzystywane są w medycynie, jako środki przeciwzapalne, moczopędne i hemostatyczne.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: bylica draganek

Artemisia dracunculus

bylica draganek

Bylica estragon, zwana też bylicą głupich, dragankiem i estragonem, to aromatyczna bylina wytwarzająca liczne zdrewniałe, pełzające kłącza, których kształty przypominają dziwne zwierzęce postacie – jaszczurki, węże lub smoki. To podobieństwo znalazło odzwierciedlenie w łacińskiej nazwie gatunku „dracunculus”. Pędy tej rośliny są częściowo zdrewniałe, wzniesione i silnie rozgałęzione w środkowej i wierzchołkowej części. Osiągają wysokość 60-120 cm. Liście siedzące, całobrzegie, niepodzielone, w zarysie lancetowate lub równowąskie, długości 2-6 cm i szerokości 2-8 mm. Od lipca do września wierzchołkowe części pędów pokrywają się bardzo drobnymi, kulistawymi koszyczkami kwiatowymi, złożonymi z zielonkawożółtych, rurkowatych kwiatów. Liczne, zwisające koszyczki zebrane są w luźne, wydłużone wiechy. Bylica estragon preferuje słoneczne stanowiska i lekkie lub średnio zwięzłe, próchniczne, dobrze zdrenowane, neutralne lub zasadowe gleby. Toleruje susze i lekkie ocienienie. W czasie surowych zim, w naszym klimacie estragon może przemarzać, dlatego zanim nadejdą mrozy należy ściąć pędy i okryć system korzeniowy. Rośliny rozmnażamy przez podział starszych egzemplarzy wczesną wiosną lub sadzonkowanie wierzchołkowej części pędów. Bylica estragon nadaje się do sadzenia w ogrodach naturalistycznych, zwłaszcza na rabatach ziołowych z innymi lubiącymi słoneczne stanowiska ziołami. Suszone i świeże ziele ma właściwości lecznicze, wchodzi w skład mieszanek ziołowych. Znalazło także zastosowanie w kuchni, jako dodatek do sałatek, zup, sosów i innych potraw. Olejek estragonowy jest cennym surowcem farmaceutycznym i kosmetycznym. Podejmuje się również próby wykorzystania związków zawartych w estragonie w walce ze szkodnikami warzyw i zbóż.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11247
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9028
roślin w produkcji
99
osób online