Tilia henryana

lipa Henry'ego

pokrój: drzewiasty rozłożysty

pokrój: szerokostożkowy

docelowa wysokość: od 5 m do 10 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

walory: roślina miododajna

Pochodzące z Chin drzewo, dorastające do 15 m wysokości. W naszym klimacie osiąga do 10 m, często przybierając wielopniową formę krzewiastą. Korona zaokrąglona. Liście szerokojajowate, 5-12 cm długie, gęsto ząbkowane, młode brązowawe, starsze zielone. Kwiaty żółtawobiaławe, silnie pachnące, zebrane po kilkadziesiąt sztuk w duże, zwisające kwiatostany. Kwitnie bardzo późno, w połowie września – jest to najpóźniej kwitnąca u nas lipa. Roślina miododajna. Potrzebuje gleb dostatecznie wilgotnych, żyznych, lekko kwaśnych. Wymaga stanowiska słonecznego, zacisznego, osłoniętego od wiatru. W naszym klimacie może przemarzać, nawet w niezbyt mroźne zimy. Młode drzewa należy dobrze okrywać na zimę. Nadaje się do sadzenia w ogrodach i parkach jako soliter, w cieplejszych rejonach Polski.

autorzy opisu tekstowego: Lucjan Gursztyn Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych GURSZTYN Sp. z o. o. sp. k.

zasięg geograficzny środkowe Chiny
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste drzewa
forma drzewo
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój drzewiasty rozłożysty
szerokostożkowy
docelowa wysokość od 5 m do 10 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pojedyncze
pachnące
barwa kwiatów kremowe
pora kwitnienia wrzesień
owoce brązowe
pora owocowania październik
listopad
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
próchniczna
gliniasta
walory pachnące kwiaty
roślina miododajna
zastosowanie parki
soliter (pojedynczo)
strefa 7
9
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Lucjan Gursztyn Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych GURSZTYN Sp. z o. o. sp. k.

Poznaj również

zdjecie rosliny: aster nowobelgijski \'Schneeberg\'

Aster novi-belgii 'Schneeberg'

aster nowobelgijski 'Schneeberg'

Odmiana astra nowobelgijskiego o białych kwiatach. Rośnie umiarkowanie silnie. W zależności od warunków uprawy osiąga od 70 do 120 cm wysokości. Rozrasta się za pomocą podziemnych rozłogów. Pędy proste, gładkie, silne, u góry rozgałęzione z pąkami kwiatowymi pojawiającymi się w sierpniu. Liście wąskie, ciemnozielone. Koszyczki kwiatowe duże, o średnicy 3,5 cm. Kwiaty języczkowate o barwie czysto białej, ułożone na brzegach kwiatostanu. Kwiaty rurkowate zielonkawożółte, umieszczone w centrum. Kwitnie bardzo obficie w IX, X. Wymagania glebowe przeciętne. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, na stanowiskach słonecznych. Znosi krótkotrwałe okresy suszy. Źle rośnie na glebach słabych i stale suchych. Rośliny sadzone na glebach żyznych mogą wymagać podpór zabezpieczających przed wyleganiem na skutek silniejszych podmuchów wiatru lub obfitych opadów deszczu. Delikatnie przycięte pod koniec maja osiągną mniejsze rozmiary, ale zakwitną później, w październiku. Odmiana odporna na mróz, polecana do uprawy w całej Polsce. Białe kwiaty stanowią cenne uzupełnienie kolorystyczne jesiennych rabat. Polecana do tworzenia zestawień z innymi bylinami, zwłaszcza do łączenia z odmianami astrów różowych lub fioletowych i żółtych rudbekii. Nadaje się na kwiat cięty, jako dodatek do bukietów. Podobnie jak inne astry jesienne wymaga odmładzania co kilka lat.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: tawułka chińska odm. Taqueta

Astilbe chinensis var.taquetii

tawułka chińska odm. Taqueta

Wysoka odmiana tawułki chińskiej, wymagającej mniejszej wilgotności podłoża niż inne gatunki tawułek. Rozrasta się za pomocą średniej długości rozłogów podziemnych. Pędy wyprostowane, wysokości czasami ponad 1 m. Łodygi i ogonki liściowe pokryte brązowymi włoskami. Liście podwójnie lub potrójnie trójdzielne. Listki wydłużone, jajowate, podwójnie, piłkowane. Kwiatostany zwarte, wydłużone, z wyglądu puszyste, różowe, wrzosowe lub lila różowe. Barwa kwiatów różna, bowiem mamy do czynienia z odmianą botaniczną, którą można rozmnażać z nasion. Nasady rozgałęzień w kwiatostanie wełniste. Kwiatostany raczej wąskie. Pojawiają się pod koniec sierpnia. Kwitnienie długie, aż do jesiennych chłodów. Wymaga gleby próchnicznej, przepuszczalnej, wilgotnej, choć toleruje krótkie i niewielkie niedobory wilgoci. Tolerancyjna na silne nasłonecznienie do pewnego stopnia, ale im bardziej słoneczne miejsce, tym podłoże powinno być wilgotniejsze. Odporna na choroby i szkodniki. Rozpoczyna wegetację dość wcześnie wiosną. Młode liście i wierzchołki pędów mogą być uszkadzane przez późne i silniejsze przymrozki wiosenne. Opóźnia to nieco wzrost i rozwój, ale mimo to tawułki chińskie są bylinami bardzo odpornymi na mróz i nie wymagają specjalnych zabezpieczeń przed mrozem. Kwiaty wabią motyle. Zaschnięte kwiatostany pozostają wyprostowane i brązowe. Pozostawia się je niekiedy dla zimowego urozmaicenia ogrodu. Ze względu na wysokość w czasie kwitnienia nadaje się bardziej na cieniste rabaty bylinowe, niż do zadarniania. Zaleca się sadzenie 8 roślin na m2, ale im szybciej chcemy uzyskać efekt dekoracyjny, tym należy sadzić rośliny gęściej.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9037
roślin w produkcji
139
osób online