Veronica longifolia
przetacznik długolistny
Kępiasta bylina o wysokich, wyprostowanych kwiatostanach z drobnymi kwiatami. Roczne przyrosty kłączy są niewielkie. Roślina pozostaje w zwartych kępach przez kilka lat. Wyrasta do wysokości 80-100 cm. Łodygi wyprostowane, krótko owłosione lub nagie. Liście naprzeciwlegle lub w okółkach, lancetowate, długości 10-15 cm, głęboko piłkowane, o nasadzie zwężonej lub sercowatej. W czerwcu na wierzchołkach ulistnionych pędów pojawiają się kłosokształtne grona długości do 25 cm. Niekiedy w kątach górnych liści wyrastają krótsze kwiatostany boczne. Kwiaty drobne, średnicy do 8 mm, rozwijają się stopniowo od dołu, zwykle jasnoniebieskie lub lila, zdarzają się białe. Kwitnienie trwa do końca sierpnia. Przetacznik ten, jako roślina łąkowa, wymaga stanowiska słoneczne i żyznego podłoża o wyższej niż przeciętna wilgotności. Roślina bardzo odporna na mróz, może być uprawiana nawet w okolicach o najsroższym klimacie. Sadzona bywa na rabatach, w miejscach nadwodnych, a także jako składnik łąk kwietnych w miejscach wilgotnych, koszonych tylko jeden raz, po przekwitnieniu większości bylin.
| zasięg geograficzny | pólnocna, wschodnia i środkowa Europa, północna i środkowa Azja |
| pochodzenie | pierwsza publikacja: Linneusz 1753 |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
