Fuchsia 'Riccartonii'
fuksja 'Riccartonii'
synonim łaciński: Fuchsia magellanica 'Riccartonii'
pokrój: kępiasty
pokrój: krzewiasty rozłożysty
pokrój: przewisający (płaczący, zwisły)
docelowa wysokość: od 1 m do 2 m
nasłonecznienie: stanowisko półcieniste
nasłonecznienie: stanowisko słoneczne
wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
wilgotność: podłoże wilgotne
ph podłoża: roślina tolerancyjna
nagrody: Award of Garden Merit (AGM) przyznawana przez brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze (RHS) wartościowym roślinom ogrodowym (1993)
Odmiana fuksji, która może być u nas uprawiana jako bylina co roku zamierająca do granicy śniegu. Tworzy wzniesione kępy o krzaczastym pokroju i mocno rozgałęzionych pędach, drewniejących u nasady. W ciągu sezonu może dorastać do wysokości 80-120 cm. Liście ciemnozielone, brązowo nabiegłe, wąskojajowate, na brzegach ząbkowane, o długości 5-10 cm. Kwiaty małe, ale liczne, zwisające na długich szypułkach. Mają po cztery szkarłatnoczerwone działki kielicha, otaczające fioletowopurpurowe płatki korony, spomiędzy których wystają długie pręciki. Działki kielicha z reguły otwarte szerzej niż u fuksji magellańskiej ‘Gracilis’. Kwitnienie trwa zazwyczaj od lipca, sierpnia do późnej jesieni, a kwiaty są odporne na pierwsze, niewielkie jesienne przymrozki. Są chętnie odwiedzane przez pszczoły i inne owady zapylające. Owocem jest niewielka, jajowata, purpurowa jagoda, jadalna, ale niezbyt smaczna. Roślina na stanowiska słoneczne lub lekko ocienione, osłonięte od wiatrów. Najlepiej rośnie w żyznej, stale wilgotnej i przepuszczalnej glebie. Roślina nie do końca odporna na mróz, Na zimę jej nasadę należy dobrze zabezpieczyć, najlepiej kopczykiem z kory lub torfu. Przemarznięte zimą pędy przycina się wiosną. Roślina dość późno podejmuje wzrost, czasami dopiero w maju. Bylina do ogrodów przydomowych do sadzenia na rabatach bylinowych. Może być uprawiana w pojemnikach balkonowo-tarasowych, wnoszonych na zimę do pomieszczeń zabezpieczonych przed mrozem. Stara odmiana, najprawdopodobniej mieszańcowa, otrzymana w latach 30. XIX wieku w Szkocji.
| pochodzenie | wprowadzenie do handlu: XIX w. Szkocja |
| grupa roślin | byliny |
| grupa użytkowa | byliny |
| forma | bylina |
| siła wzrostu | wzrost typowy dla gatunku |
| pokrój | kępiasty krzewiasty rozłożysty przewisający (płaczący, zwisły) |
| docelowa wysokość | od 1 m do 2 m |
| barwa liści (igieł) | ciemnozielone |
| zimozieloność liści (igieł) | liście opadające na zimę |
| rodzaj kwiatów | pojedyncze |
| barwa kwiatów | czerwone purpurowofioletowe wielobarwne |
| pora kwitnienia | lipiec sierpień wrzesień październik |
| owoce | fioletowe jadalne |
| pora owocowania | październik wrzesień sierpień lipiec |
| nasłonecznienie | stanowisko półcieniste stanowisko słoneczne |
| wilgotność | podłoże umiarkowanie wilgotne podłoże wilgotne |
| ph podłoża | roślina tolerancyjna odczyn lekko kwaśny do obojętnego |
| rodzaj gleby | przeciętna ogrodowa próchniczna |
| walory | ciekawy pokrój ozdobne z kwiatów roślina wabiąca owady zapylające |
| zastosowanie | ogrody przydomowe rabaty pojemniki chowane na zimę |
| nagrody | Award of Garden Merit (AGM) przyznawana przez brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze (RHS) wartościowym roślinom ogrodowym (1993) |
| strefa | 6 |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
