Cornus sanguinea WINTERFLAME 'Anny'
dereń świdwa WINTERFLAME 'Anny'
nazwa handlowa: Cornus sanguinea WINTERFLAME
nazwa hodowlana: Cornus sanguinea 'Anny'
pokrój: krzewiasty rozłożysty
docelowa wysokość: od 1 m do 2 m
nasłonecznienie: stanowisko słoneczne
nasłonecznienie: stanowisko półcieniste
wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne
wilgotność: podłoże wilgotne
ph podłoża: roślina tolerancyjna
zastosowanie: zieleń publiczna
Krzew o sezonowych liściach, dekoracyjny ze względu na żółto-czerwone pędy, szczególnie dekoracyjne w zimie. Dorasta do około 1,75 m wysokości przy podobnej. Jego pędy są żółte u nasady i czerwone na końcach, najlepiej widoczne zimą po opadnięciu liści. Młode pędy w sezonie jasnozielone. Liście sezonowe, eliptyczne do owalnych z wydłużonym wierzchołkiem, długości 4-10 cm i szerokości 2-6 cm. W sezonie jasnozielone i błyszczące, jesienią przebarwiają się na kolor żółtopomarańczowy. Kwiaty małe, lekko pachnące, zebrane w niewielkie, baldachowate kwiatostany o średnicy 4-5 cm. Ta odmiana kwitnie na przełomie maja i czerwca. Po zapyleniu tworzy okrągłe owoce o średnicy 4-6 mm, najpierw zielone, potem czerwone, a w pełni dojrzałe czarne albo granatowe. Owoce są przysmakiem dla ptaków. Krzew całkowicie odporny na mróz i o niewielkich wymaganiach. Najlepiej rośnie i wybarwia się na stanowiskach słonecznych. Toleruje przeciętne gleby, od kwaśnych po zasadowe, ale lepiej rośnie na żyznych, umiarkowanie wilgotnych i przepuszczalnych. Dla lepszego wybarwienia pędów zaleca się wycinanie starszych, trzyletnich, najlepiej wczesną wiosną. Odmiana przydatna do sadzenia w ogrodach przydomowych i na terenach zieleni miejskiej. Pędy można wykorzystywać jako cięte do kompozycji. Odmiana często mylona z Cornus sanguinea ‘Winter Beauty’, od której różni się zdecydowanie bardziej kontrastowo wybarwionymi pędami.
| pochodzenie | odkrywca, hodowca (selekcjoner): Andre Van Nijnatten Holandia; wprowadzenie do handlu: 1987 |
| grupa roślin | liściaste |
| grupa użytkowa | liściaste krzewy |
| forma | krzew |
| siła wzrostu | wzrost typowy dla gatunku |
| pokrój | krzewiasty rozłożysty |
| docelowa wysokość | od 1 m do 2 m |
| barwa liści (igieł) | jasnozielone |
| zimozieloność liści (igieł) | liście opadające na zimę |
| rodzaj kwiatów | pojedyncze pachnące kwiatostan |
| barwa kwiatów | białe |
| pora kwitnienia | czerwiec maj |
| owoce | kuliste granatowe czarne |
| pora owocowania | październik wrzesień |
| nasłonecznienie | stanowisko słoneczne stanowisko półcieniste |
| wilgotność | podłoże umiarkowanie wilgotne podłoże wilgotne |
| ph podłoża | roślina tolerancyjna odczyn lekko kwaśny do obojętnego |
| rodzaj gleby | przeciętna ogrodowa próchniczna gliniasta |
| walory | odporność na zanieczyszczenia ładne jesienne zabarwienie ozdobne pędy ozdobna kora odporność na zasolenie |
| zastosowanie | kwiaty cięte kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody) ogrody wodne i bagienne szpaler zieleń publiczna parki ogrody przydomowe ogrody osiedlowe w grupach |
| strefa | 5 |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
